Ali İbnu Ebi Talib radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm bir seriyye gönderdi ve birliğin başına Ensar’dan bir zat koydu ve askerlere komutanlarına itaat etmelerini emretti. (Sefer esnasında komutan, bir meseleden) öfkelenip:Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm bana itaat etmenizi emretmedi mi? dedi. Hepsi de: “Evet emretti!” dediler.Öyleyse, dedi, derhal bana odun toplayın! Hemen otun toplanmıştı. Bu sefer:Ateş atın! emretti. Ashab (odun yığınına) ateş attı. Komutan:İçine girin! emretti. Girmek üzere ilerlediler. Ancak birbirlerinden tutup:Biz, ateşten kaçarak Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a geldik (şimdi ateşe girmemiz olur mu?) diyerek girmediler. Öyle durdular. Ateş söndü. Komutanın da öfkesi geçti, Bu vak’a Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a intikal edince:Eğer girselerdi, Kıyamet gününe kadar bir daha ondan çıkamazlardı! Allah’a isyanda (kula) itaat yok! Taat ma’ruftadır! buyurdular.”Buhari, Megazi, 59, Ahkam, 4, Haberu’l-Vahid 1; Müslim, İmaret 40, (1840); Ebu Davud, Cihad 96, (2625); Nesai, bey’at 34, (7, 159).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *HZ. EBU MUSA VE MUAZ’IN YEMENE GÖNDERİLMESİ (Veda Haccından Önce)