AyetHadis.com

Hz. Câbir radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm abdest bozmak isteyince, hiç kimsenin göremeyeceği kadar uzaklara giderdi.”Ebu Dâvud, Tahâret 1, (2).

Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ı işittim. Buyurmuştu ki:Allah Teâla Hazretleri, Mescidu’l-Aşşâr’dan, Kıyamet günü birkısım şehidleri ba’s eder (yeniden diriltir) ki, Bedir şehidleriyle sadece onlar kalkar.Ebu Davud, Melahim 10, (4308).Ebu Davud der ki: “Mescidu’l-Aşşâr, Übülle’de (Fırat) nehrinin hemen yanındaki mesciddir.”BAZI NEHİRLER

Ebu Şa’sa (rahimehullah) anlatıyor: “Biz ebu Hüreyre (radıyallahu anh) ile birlikte mescidde oturuyorduk, Müezzin ezan okudu. Bir adam kalkıp yürümeye başladı. Ebu Hüreyre, adam mescidden çıkıncaya kadar gözleriyle onu takip etti ve:Şu adam Ebu’l-Kasım aleyhissalatu vesselam’a asi oldu! buyurdu.”Müslim, Mesacid 258, (655); Ebu Davud, salat 43, (536); Tirmizi, Salat 150, (204); Nesai, Ezan 40, (2, 29).

Abdullah İbnu Sa’d el-Ensâri radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalâtu vesselâm’dan guslü gerektiren şeyler nelerdir, sudan sonra olan sudan sordum. Şu cevabı verdi:Bu mezidir. Her erkek mezi ifrâz eder. Mezi akınca fercini ve husyelerini yıkarsın, ve namaz abdestiyle de abdest alırsın.Ebu Dâvud, Tahâret 83, (211).

Hz. Aişe radıyallahu anha anlatıyor: “Bir adam gelerek: “Ey Allah’ın Resûlü! Benim kölelerim var, bana yalan söylüyorlar ve bana ihanet ediyorlar, bana isyan ediyorlar. Ben de onlara şetmediyor ve dövüyorum. Onlar yüzünden (Allah yanında) durumum ne olacak?” diye sordu. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm:Kıyamet günü onlar, sana olan ihânetleri, isyanları ve yalanları sebebiyle muhâsebe olacaktır. Senin onlara verdiğin ceza ise, eğer cezan onların günahları nisbetinde ise, başabaştır; ne lehine ne de aleyhine olur. Eğer onlara verdiğin ceza günahlarından az ise bu senin için bir fazilet olur. Eğer onlara verdiğin ceza günahlarından çok olursa, bu fazla kısım sebebiyle onlar lehine sana kısas yapılır buyurdular. Bunun üzerine adam huzurdan çekildi, ağlamaya ve dövünmeye başladı. Bunun üzerine Aleyhissalatu vesselam dedi ki:Sen Allah’ın kitabını okumuyor musun? (Bak ne diyor! (Mealen): Biz Kıyamet gününe mahsus adalet terazileri koyacağız. Artık hiçbir kimse hiçbir şeyle haksızlığa uğratılmayacaktır. (O şey bir hardal tanesi kadar bile olsa, onu getiririz (Mizana koyarız). Hesapçılar olarak da biz yeteriz” (Enbiya 47). Adam tekrar:Allah’a yemin olsun, ey Allah’ın Resûlü! Ben hem kendim ve hem de onlar için, ayrılmalarından daha hayırlı bir şey göremiyorum. Seni şahid kılıyorum, hepsi hürdür, (azad ettim) dedi.”Tirmizi, Tefsir, Enbiya, (3163).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *

Yine Buharî’nin, İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ)’tan kaydettiği bir rivayette şöyle denir: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), insanlara (haccın İslâm’a uygun olan) âdâbını öğretmesi ve Resûlullah adına tebligatta bulunması için Hz. Ebu Bekir’i hacc emîri olarak gönderdi. Hac kafilesi Arafat’a Zülmecaz cihetinden vasıl olunca Kâbe’ye yaklaşmadı, fakat Zülmecaz’a doğru yöneldi. Böyle yapışı, hacca umre ile niyet etmemiş olmasından ileri geliyordu.”

Zeyd İbnu Abdillah anlatıyor: “Biz Basra’da Mirbed denen yerde idik. Saçları dağınık, bir adam geldi, elinde kırmızı renkli bir deri parçası vardı. Kendisine: “- Köylüsün galiba.” dedik.- Evet! dedi.- Elindeki şu deri parçasını bize ver (de ne var bir bakalım)! dedik.Hemen alıp içindekini okuduk. Şu yazılı idi: “Allah’ın Resûlü Muhammed’den Benî Züheyr İbnu Kays . Siz, şâyet Allah’tan başka ilah olmadığına ve Muhammed’in Allah’ın elçisi olduğuna şehâdet eder, namaz kılar, zekat verir, ganimetten beşte biri, Peygamberin hissesini ve safiyy payı’nı eda ederseniz, sizler Allah ve Resûlü’nün emânıyla emniyette olursunuz.Biz: “Bu mektubu size kim yazdı?” diye sorduk. “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)!” dedi.Ebu Dâvud, Harac 21, (2999); Nesâî, Fey 1, (7,134).

Amr İbnu Dinar rahimehullah anlatıyor: “Hz. Cabir İbnu Abdillah radıyallahu anhüma’yı dinledim, diyordu ki: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Hudeybiye günü bize şöyle söyledi: “Bugün siz arz ehlinin en hayırlı olanlarısınız. O gün biz bindörtyüz kişi idik. Bugün görebilseydim, size (altında biat yapılan) ağacın yerini gösterirdim.”Buhari, Megazi 35, Menakıb 25, Tefsir, Feth 5, Eşribe 31; Müslim, İmaret 71, (1856).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *UMRETU’L-KAZA

Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm), (Zülkarneyn’in inşa ettiği) sed hakkında buyurdular ki: “(Ye’cüc ve Me’cüc) onu hergün oyuyorlar. Tam delecekleri sırada başlarında bulunan reis: “Bırakın artık, delme işini yarın yaparsınız” der. (Onlar bırakıp gidince) Allah, seddi, daha sağlam olacak şekilde eski hâline iâde eder. Böylece günler geçer, kendilerine takdir edilen müddet dolar ve onların insanlara musallat olmalarını Allah’ın arzu ettiği vakit gelir. O zaman başlarındaki reis: “Haydi dönün, yarın inşaallah bunu deleceksiniz” der -ve ilk defa inşaallah tabirini kullanır-.”Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) devamla der ki: “Dönüp giderler. Ertesi gün geldikleri vakit seddi ne halde bırakmışlarsa öyle bulurlar ve (o günkü çalışma sonunda) derler. Açılan delikten insanların üzerine boşanırlar. (Önlerine çıkan) suları içip kuruturlar. İnsanlar onlardan korkup kaçar.Ye’cüc ve Mecüc göğe bir ok atar. Bu ok kana bulanmış olarak kendilerine geri döner. Şöyle derler: “Arzda olanları ezim ezim ezdik, semâda olanları da alçaltıp alt ettik.”Allah onları enselerinden yakalayacak bir kurt gönderir. Bu kurt onları toptan helâk edip, herbirini parçalanmış halde yere serer.”Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) sözünü şöyle tamamladı: “Muhammed’in nefsini elinde tutan Zât’a kasem olsun, yeryüzündeki bütün hayvanlar, onların etinden yiyerek canlanır, sütlenir ve semirir.”Tirmizi, Tefsir, Kehf, (3151); İbnu Mâce, Fiten 33, (4080).

Hz. Ebu Hüreyre (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtü vesselâm) buyurdular ki: “Rehin (olarak bırakılan hayvan)a, nafakası mukabilinde binilir. Sağmal hayvan rehin bırakılmışsa sütü, nafakası mukabilinde içilir. Nafaka, binen ve sütünü içen üzerinedir.”Buhâri, Rehn 4, Tirmizi, Büyü 4, (1254); Ebü Dâvud, Büyü 78, (3526).