AyetHadis.com

Amr İbnu’l-Âs (radıyallahu anh) anlatıyor. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdu ki: “Kırk iyilik vardır. En üstünü sağmal keçi bağışlamaktır. Bu iyiliklerden birini, sevab ümid ederek ve vâdedilen mükâfatı tasdik ederek yapan kimseyi Allah mutlaka, bu ameli sebebiyle, cennete koyar.” Ravilerden biri (Hassân) diyor ki: “Keçi bağışı dışındaki amellerisaydık: Verilen selâmı almak, hapşırana yerhamukâllah demek, yoldan rahatsızlık veren şeyi temizlemek vs. gibi, fakat on beşe bile ulaşamadık”.Buhârî, Hibe 35; Ebu Dâvud, Zekat 42, (1683).

Ebu Ümâme ve Enes İbnu Mâlik radıyallahu anhüma anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm: “Ariyet, sahibine döner, minha (intifası bağışlanan mal) sahibine iade edilir” buyurdular.”HAVALE

İbnu Abbâs radıyallahu anhümâ anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm muhtazar (ölmeye yakın) iken evde birkısım erkekler vardı. Bunlardan biri de Ömer İbnu’l-Hattâb radıyallahu anh idi. Resülullah aleyhissalâtu vesselâm:Gelin, size bir şey (vasiyet) yazayım da bundan sonra dalâlete düşmeyin! buyurdular. Hz. Ömer:Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’a ızdırap galebe çalmış olmalı. Yanınızda Kur’ân var, Allah’ın kitabı sizlere yeterlidir dedi. Oradakiler aralarında ihtilâfa düştü. Kimisi: “Yaklaşın, Resülullah aleyhissalâtu vesselâm size vasiyet yazsın!” diyor, kimi de, Hz. Ömer radıyallahu anh’ın sözünü tekrar ediyordu.Gürültü ve ihtilâf artınca, Aleyhissalâtu vesselâm:Yanımdan kalkın, yanımda münakaşa câiz değildir! buyurdu. Bunun üzerine İbnu Abbâs radıyallahu anhümâ: “En büyük musibet, Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’la onun vasiyeti arasına girip engel olmaktır!” diyerek çıktı.”Buhari, Megâzî 83, İlm 39, Cihâd 176, Cizye 6, İ’tisâm 26; Müslim, Vasiyye 22, (1637).

İbnu Abbas: “Ey iman edenler! kadınlara zorla mirasçı olmaya kalkmanız size helal değildir. Apaçık hayasızlık etmedikçe onlara verdiğinizin bir kısmını alıp götürmeniz için onları sıkıştırmayın…” (Nisa 19) ayeti hakkında şu açıklamayı yaptı: “Cahiliye devrinde bir erkek ölünce, karısı üzerinden en ziyade onun yakınları hak sahibi idiler: Onlardan biri dilerse onunla evlenir, dilerse kadını bir başkasıyla evlendirirlerdi, dilemedikleri takdirde de evlenmesine mâni olurlardı. Erkeğin yakınları bu hususta, kadını akrabalarından da çok hak sahibi idiler. Yukarıdaki ayet bu durumla ilgili olarak indi.”Buhari, Tefsir, Nisa 6, İkrah 5; Ebu Davud, Nikah 23, 2089 H.

Yine Buhâri’nin Hz. Osman radıyallahu anh’tan kaydettiği diğer bir rivayette şöyle buyrulmuştur: “Ne sarhoşun ne de mecnunun talakı muteber değildir.”Buhari, Talak 11, Bab karşılığInda senetsiz olarak kaydedilmiştir.

Hz. Enes (radıyallahu anh) anlatıyor: Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdu ki: “Büluğa erinceye kadar kim iki kız evladı yetiştirirse -parmaklarını birleştirerek- kıyamet günü o ve ben şöyle beraber oluruz.”Müslim, Birr 149, (2631); Tirmizî, Birr 13, (1917).Tirmizî’de: “O ve ben cennete şu iki şey gibi beraber gireriz” dedi ve iki parmağıyla işaret etti” şeklinde gelmiştir.

Resülullah (aleyhissàlâtu vesselâm)’ın zevcelerinden Cüveyriyye (radıyallâhu anhâ)’nin anlattığına göre, “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) efendimiz bir gün sabah namazını kılınca, daha kendisi namazgâhında iken, erkenden yanından çıkmış, gitmiş, kuşluktan sonra Cüveyriyye (aynı yerinde zikrederek) otururken geri gelmiş ve: “Bırakıp gittiğim halde duruyorsun (hiç yerinden kımıldamadın galiba?)” diye sormuştur. “Evet” cevabı üzerine şunu söylemiştir: “Ben senden ayrıldıktan sonra dört kelime(Iik bir dua)yı üç kere okudum. Eğer bunlardan hâsıl olan sevab tartılacak olsa, senin burada sabahtan beri okuduğun duaların sevabının ağırlığına denk olur. O dua şudur: “Sübhânallahi ve bihamdihi adede halkıhi ve rıdâ nefsihi ve zinete arşihi ve midâde kelimâtihi. (Allah’ı mahlukatı sayısınca, nefsinin rızasınca, arşının ağırIığınca, kelimelerinin adedince tesbih (noksanlıklardan tenzih) ederim.”Müslim, Zikr 79, (2726); Tirmizi, Daavât 117, (3550); Ebü Dâvud, Salât 359, (1503); Nesâi, Sehv, 93, (4, 77).

İbnu Mes’ud (radıyallahu anh) buyurmuşlardır: “Kim üzerinde Muhammed (aleyhissalâtu vesselâm)’in mührü bulunan sahifeyi görmek isterse şu ayetleri okusun:De ki: Gelin size Rabbinizin haram kıldığı şeyleri söyleyeyim. O’na hiçbir şeyi ortak koşmayın, anaya babaya iyilik yapın. Yoksulluk korkusuyla çocuklarınızı öldürmeyin” -sizin ve onların rızkını veren biziz- “Gizli ve açık kötülüklere yaklaşmayın, Allah’ın haram kıldığı cana haksız yere kıymayın. Allah bunları size düşünesiniz diye buyurmaktadır. Yetim malına, ergenlik çağına erişene kadar en iyi şeklin dışında yaklaşmayın; ölçüyü ve tartıyı doğru yapın. Biz kimseye ancak gücünün yeteceği kadar yükleriz. Konuştuğunuz vakit -akraba bile olsa sözünüzde âdil olun. Allah’ın ahdini yerine getirin. Allah size bunları öğüt almanız için buyurmaktadır” (En’âm 151-153);Tirmizi, Tefsir, en’am, (3072).

İbnu Abdillah İbnu Muğaffel (rahimehullah) anlatıyor: “Ben (namazda) bismillâhirrahmânirrahîm’i okumuştum. Babam işitti. Bana: “Oğulcuğum, (bu yaptığın) bir bid’attir. Bid’atten sakın!” dedi. Ben Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın ashâbından her kimle karşılaştı isem, hepsinin de bid’atten nefret ettiği kadar bir başka şeyden nefret etmediğini gördüm. Babam sözlerine şöyle devam etmişti:Ben Resülullah (aleyhissalatu vesselâm)’Ia, Hz. Ebu Bekr’le, Hz. Ömer’le, Hz. Osmanla (radıyallâhu anhüm) namaz kıldım. Onlardan hiç birinin bunu (besmelenin okunacağını) okuduklarını işitmedim. Onu sen de okuma. Sadece Elhamdülillahi rabbi’l-âlemîn” de.”Tirmizî, Salât 180, (244); Nesâî, İftitah 22, (2,135).

Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:(Mesciddeki) çakıllar, kendilerini dışarı çıkaran kimsenin tekrar mescide koyması için Allah’a talebde bulunur.Ebu Dâvud, Salât 15, (459).