Hz. Cabir radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm, Ümmü’s-Saib radıyallahu anhâ’nın yanına girdi ve:Niye zangırdıyorsun, neyin var? dedi. Kadın: “Humma (sıtma)! Allah belasını versin!” dedi. Aleyhissalatu vesselam da:Sakın hummaya sövme! Çünkü o, insanların hatalarını temizlemektedir, tıpkı körüğün demirdeki pislikleri temizlediği gibi! buyurdular.”* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *
Hz. Aişe radıyallahu anhâ anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:Bu evlerin yönünü mescidden çevirin. Zira ben, mescidi ne hayızlı kadına ne de cünüb kimseye helal kılmıyorum.Ebu Davud, Taharet 93, (232).
Ebu Berze el-Eslemi radıyallahu anh anlatıyor: “”Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm gazvelerinden birinde idi. Allah Teala Hazretleri genimet nasib etti. Ashab’ına “(Arkadaşlarınızdan) herhangi bir kayıp verdiniz mi?” diye sordu.Evet! dediler. Falanca, falanca ve falanca! Resûlullah yine sordu:Başka bir kaybınız var mı? Ashab:Evet! Falanca, falanca, falanca! dediler. Aleyhissalatu vesselam yine sordu:Başka bir kaybınız yok mu?Hayır! Yok! dediler.Ama ben Cüleybib’i kaybettim (Onu arayın!) emretti. Ashab onu aradı ve öldürmüş olduğu yedi kişinin yanında bulundu. Düşmanlar da onu öldürmüşlerdi. Aleyhissalatu vesselam gidip başucunda durdu ve:O, yedi kişiyi öldürmüş, onlar da onu öldürmüşler! Bu bendendir, ben de ondanım. Bu bendendir, ben de ondanım buyurdu. Sonra Cüleybib’i kolları arasına aldı. Ona, Resûlullah’ın kollarından başka yatak olmamıştı.”Ravi devamla der ki: “Ona bir mezar kazıldı. Kabrinin içine konuldu.” Gusledildiğini zikretmedi.”Müslim, Fezailu’s-Sahabe 131, (2472).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *HARİSE İBNU SÜRAKA RADIYALLAHU ANH
Ubeydullah, Nâfi’den, o da Abdullah İbnu Ömer radıyallahu anhümâ’dan anlattığına göre, Hz. Ömer radıyallahu anh: “Ben müslüman olduğum zamandan beri ayakta abdest bozmadım!” demiştir.”Tirmizi, Tahâret 8, (12).Tirmizi: “Bu, Hz. Ömer’den daha sıhhatli olan rivayettir. Önceki rivâyet zayıftır” der. Keza ilaveten der ki: “Ayakta abdest bozma yasağı te’dib içindir, tahrim için değil.” Yine der ki: “İbnu Mes’ud radıyallahu anh’tan şöyle dediği rivâyet edilmiştir: “Kişinin ayakta akıtması, nefsine karşı işlediği bir kabalıktır.”
Bu hadisten Tirmizi, şu kısmı tahric etmiştir: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) kendisine (Ammâr’a), yüze ve ellere teyemmüm yapmasını emretti.”(Tirmizi) der ki: “Ammâr’ın şöyle söylediği rivâyet edildi: “Biz Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)’la birlikte omuzlara ve koltuk altlarına kadar teyemmüm ettik.”Buhari, Teyemmüm 4, 5, 7, 8; Müslim, Hayz 112 (368); Ebu Dâvud, Tahâret 123, (318, 319, 322, 323, 324, 325, 326, 327, 328); Nesâi, Tahâret 196, 199, 200, (1, 165-170).
Enes İbnu Mâlik anlatıyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm heladan çıkınca “Benden ezayı giderip afiyet veren Allah’a hamdolsun!” derdi.”OTURARAK BEVL
Abdullah İbnu Amr İbni’l-Âs (radıyallahu anhüma) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “Alış-veriş yapan iki taraf, birbirlerinden ayrılmadıkça muhayyerdirler. Ancak, aralarında muhayyerlik anlaşması varsa bu müstesna. Bu durumda, “karşı taraf pişman olur da akdi bozar” korkusuyla birinin oradan ayrılması helâl olmaz.Tirmizî, Büyü 26, (1247); Ebu Dâvud, Büyü 53, (3954); Nesâî, Büyü 11, (7, 251-252).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *
Hz. Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm (bir hadis-i kudsi’de) Rabbinden naklen buyururlar ki: “Bir kul günah işledi ve: “Ya Rabbi günahımı affet!” dedi.Hak Teâla da: “Kulum bir günah işledi; arkadan bildi ki günahları affeden veya günah sebebiyle cezalandıran bir Rabbi vardır.”Sonra kul dönüp tekrar günah işler ve: “Ey Rabbim günahımı affet!” der.Alllah Teâla Hazretleri de:Kulum bir günah işledi ve bildi ki, günahı affeden veya günah sebebiyle cezalandıran bir Rabbi vardır.Sonra kul dönüp tekrar günah işler ve: “Ey Rabbim beni affeyle!” der. Allah Teâla da:Kulum günah işledi ve bildi ki, günahı affeden veya günah sebebiyle muâhaze eden bir Rabbi olduğunu bildi. Dilediğini yap, ben seni affettim! buyurdu.”Buhari, Tevhid 35; Müslim, Tevbe 29, (2758).
Habbâb İbnu’l-Eret anlatıyor: “Cahiliye devrinde demirci idim. Âs İbnu Vâil es-Sehmi’ye bir kılıç yaptım. Ücretimi almaya gelmiştim.-“Hayır, Muhammed’i inkâr etmedikçe vermeyeceğim” dedi. Kendisine:-“Asla” Sen ölüp, Allah seni yeniden diriltinceye kadar ebediyyen onu inkâr etmeyeceğim” dedim.-“Yani ben, öldükten sonra tekrar dirileceğim ha!” diye alaya aldı. Ben:-“Bundan ne şüphe!” deyince:-“Öyleyse bırak beni, öleyim de yeniden dirileyim. Bana bol mal ve evlât verilecek. O zaman sana olan borcumu eda ederim” dedi.Bunun üzerine şu âyet indi: “Ey Muhammed! Ayetlerimizi inkâr eden ve: “Bana elbette mal ve çocuk verilecektir” diyeni gördün mü? O görülmeyeni mi biliyor, yoksa Rahmân katından bir söz mü almıştır? Hayır söylediğini yazacağız ve onun azabını uzattıkça uzatacağız. Bahsettikleri şeyler bize kalacaktır. Kendisi bize tek başına gelecektir” (Meryem 80).Buhari, Tefsir, Meryem 3, 4, 6, İcâre 15, Husumât 10, Büyü 29; Müslim, Münafıkûn 35, (2795); Tirmizi, Tefsir, (3161).
Hasen el-Urani anlatıyor: “Hz. İbnu Abbas radıyallahu anhüma’nın yanında namazı kesen şeyler mevzubahis edilmiş, bu meyanda köpek, eşek ve kadın da sayılmıştı. Şunu söyledi: “Oğlak hakkında ne dersiniz? Aleyhissalatu vesselam, bir gün namaz kılıyordu, önünden bir oğlak geçecekti, Reslullah ondan evvel davranarak ileri geçip kıble duvarı ile arasını kapattı ve geçmesine mani oldu.”İMAMDAN ÖNCE RÜKU, SÜCUD
AyetHadis.com 