İbnu Abbas radıyallahu anhüma anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm:Salih amellerin Allah’a en ziyade sevgili olduğu günler bu on gündür! buyurmuştu. Cemaatten:Allah yolundaki cihaddan da mı? diye soran oldu.Cihaddan da! buyurdu. Ancak bir kimse, canını, malını muhataraya atarak çıkar, hiçbir şeyle dönmezse (yani cihad sırasında ölürse) o kimse hariç.Buhari, Iydeyn 11; Ebu Davud, Savm 61, (2438); Tirmizi, Savm 52, (757).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *
Halid İbnu’l-Huveyris radıyallahu anh anlatıyor: “Bir adam bir tavşan avladı ve Abdullah İbnu Ömer radıyallahu anhüma’ya gelip: “Ne dersiniz (bunun eti yenir mi?) diye sordu. Abdullah: “Tavşan Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a da (böyle avlanıp) getirilmişti. Ben de o sırada yanında oturuyordum. Ondan ne yedi ne de onun yenmesini yasakladı, tavşanın hayız gördüğüne inanıyordu” dedi.”Ebu Davud, Et’ime 27, (3792).
Ma’mer anlatıyor: “Süfyan-ı Sevrî merhum (bir gün) bana:Ailesinin bir yıllık -veya yarı yıllık yiyeceğini cemeden kimse hakkında bir şey işittin mi? diye sormuştu. O anda ne söyleyeceğim aklıma gelmedi. Ama sonradan İbnu Ş’ihâb’ın bize tahdis ettiği bir hadisi hatırladım. Hâdis İbnu Şihâb’a Mâlik İbnu Evs’ten, ona Hz. Ömer radıyallahu anh’tan gelmişti. Hadiste Aleyhissalâtu vesselâm’ın, Beni’n-Nadir hurmalığını satıp ailesi için bir yıllık yiyeceklerini ayırdığı belirtilmekte idi.”Rezin tahric etti. Buhari, Nafakât 3; Müslim, Cihâd 49, (1757).NEZİRDEN NEHY
Hz. Cabir radıyallahu anh, Ebu Saidi’l-Hudri’nin: “Resûlullah, beni, ayakta su içmekten ve kıbleye dönük olarak akıtmaktan yasakladı” dediğini işitmiştir.
Bir diğer rivayette (aynı hikaye ile ilgili olarak) şöyle denmiştir: “Allah Teâla beriki köye adamdan uzaklaşmayı, öbür köye de yaklaşmayı vahyetti, sonra da: “Adamın geldiği ve gitmekte olduğu köylere uzaklıklarını ölçüp kıyaslayın” dedi.”Buharî, aynı bab.
Amr İbnu Şu’ayb an ebihi an ceddihi radıyallahu anhüma anlatıyor: “Resulullah aleyhissalatu vesselam’ın (namazdan çıkınca bazan) sağından, (bazan) solundan dönüp gittiğini gördüm.”NAMAZ KILANIN ÖNÜNDEN GEÇİLMEZ
Ebü Hüreyre (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “Biriniz secde edince, devenin çöküşü şeklinde yere çökmesin, yani ellerini dizlerinden önce yere koymasın.”Ebü Dâvud, Salât 141, (840, 841); Tirmizi, Salât 200, (269); Nesâî, İftitah 128, (2, 206-207).
Sa’d İbnu Ebi Vakkas radıyallahu anh anlatıyor: “Yeryüzünde yürüyen hiç kimseye Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ınCennetliktir dediğini duymadım. Ancak Abdullah İbnu Selam müstesna. Onun hakkında şu ayet indi. (Mealen): “(De ki: Söyleyin bana, eğer bu Kur’ân Allah tarafından gönderildiği halde onu inkâr ettiyseniz ve) İsrailoğullarından bir şahit de, Tevrat’a dayanarak onun hak kitap olduğuna şahidlik edip iman ettiği halde, siz iman etmeyi büyüklüğünüze yediremezsiniz, zalim olmaz mısınız? Muhakkak ki Allah zalimler güruhuna yol göstermez” (Ahkaf 10).Buhari, Menakıbu’l-Ensâr 19; Müslim, Fezailu’s-Sahabe 147, (2483).CERİR İBNU ABDİLLAH EL-BECELİ RADIYALLAHU ANH
Habbâb radıyallahu anh “(Akşam, sabah, Rablerinin rızasını dileyerek O’na dua edenleri yanından kovma. Onların hesabı senden sorulmayacaktır, senin hesabın da onlara sorulmayacaktır, öyleyse onları kovup da zalimlerden olma” (En’am 52) mealindeki ayetle ilgili olarak şunu anlattı: “Akra’ İbnu Habis et-Temîmî ve Uyeyne İbnu Hısn el Fezâri Resülullah’ın yanına geldiler. Aleyhissalâtu vesselâm’ı Suheyb, Bilâl, Ammâr ve Habbâb gibi zayıf müslümanlarla oturmuş buldular. (Bu gariban takımını) Resülullah’ın etrafında görünce onları küçümseyip hakir gördüler. Aleyhissalâtu vesselâm’a yaklaşıp başbaşa kaldılar (yani biz bir kenara çekildik). Onlar: “Biz, senin bize hususi bir sohbet oturumu ayırmanı isteriz, tâ ki Araplar bizim üstünlüğümüzü tanısınlar. Zira sana (her taraftaki) Araplardan (durmadan) heyetler geliyor. Onların bizi bu (değersiz) köle bozuntularıyla beraber görmelerinden utanıyoruz. Şu halde, her ne zaman biz sana gelirsek, onları yanından kaldır. Biz gidince, dilersen yine onlarla beraber ol!” dediler. Aleyhissalâtu vesselâm da: “Pekala!” diye cevap verdi. Bunun üzerine onlar: “Bu teklifimizi bir yazı ile de tevsik et” dediler.”(Habbab) der ki: “Aleyhissalâtu vesselâm hemen bir kağıt istedi, yazması için Ali radıyallahu anh’ı çağırdı. Biz hâla bir kenarda oturmuş duruyorduk. Derken Cibril aleyhisselâm indi ve şu vahyi getirdi. (Meâlen): “Sabah akşam Rablerinin rızasını isteyerek O’na yalvaranları kovma. Onların hesabından sana bir sorumluluk yoktur. Senin hesabından da onlara bir sorumluluk yoktur ki onları kovarak zulmedenlerden olasın” (En’am 52). Ayet-i kerime daha sonra Akra’ İbnu Hâbis ve Uyeyne İbnu Hısn’ı zikrederek devam etti: “Böylece, “Aramızdan Allah bunlara mı iyilikte bulundu?” demeleri için onları birbiriyle imtihan ettik. Allah şükredenleri iyi bilen değil midir?” (En’am 53). Ayet şöyle devam etti: “(Ey Muhammed) ayetlerimize iman edenler sana gelince: “Size selam olsun!” de. Rabbiniz, sizden kim bilmeyerek fenalık işter de arkasından tevbe eder ve nefsini düzeltirse, ona rahmet etmeyi kendi üzerine almıştır” (En’am 54).Habbâb devamla der ki: “Bunun üzerine Aleyhissalâtu vesselâm’a yaklaştık, öyle ki dizlerimizi dizlerinin üzerine koyduk. Aleyhissalâtu vesselâm bizimle otururdu. Kalkıp gitmek istediği zaman doğrulur ve bizi öyle terkederdi. Bunun üzerine aziz ve celil olan Allah şu vahyi indirdi: “(Sabah-akşam Rablerinin rızasını dileyerek O’na yalvaranlarla beraber sen de sabret. Dünya hayatının güzelliklerini isteyerek gözlerini o kimselerden ayırma -yani eşraf ile beraber oturma-. Bizi anmasını kendilerine unutturduğumuz yani Uyeyne ve Akra’- ve işinde aşırı giderek hevesine uyan kimseye uyma” (Kehf 28). Sonra onlara (yani mü’minlere ve kafirlere iki kişinin misalini (Kehf 32-44) ve dünya hayatının misalini (Kehf 45) getirdi (yani mezkur ayetleri bu maksatla inzal buyurdu).Habbâb der ki: “(Bu hâdiseden sonra) biz (zayıf takımdan olan sahabiler) Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’la beraber otururduk. Aleyhissalatu vesselâm’ın kalkma saati gelince, O’nun kalkması için önce biz onu terkederdik.”
Habbâb radıyallahu anh “(Akşam, sabah, Rablerinin rızasını dileyerek O’na dua edenleri yanından kovma. Onların hesabı senden sorulmayacaktır, senin hesabın da onlara sorulmayacaktır, öyleyse onları kovup da zalimlerden olma” (En’am 52) mealindeki ayetle ilgili olarak şunu anlattı: “Akra’ İbnu Habis et-Temîmî ve Uyeyne İbnu Hısn el Fezâri Resülullah’ın yanına geldiler. Aleyhissalâtu vesselâm’ı Suheyb, Bilâl, Ammâr ve Habbâb gibi zayıf müslümanlarla oturmuş buldular. (Bu gariban takımını) Resülullah’ın etrafında görünce onları küçümseyip hakir gördüler. Aleyhissalâtu vesselâm’a yaklaşıp başbaşa kaldılar (yani biz bir kenara çekildik). Onlar: “Biz, senin bize hususi bir sohbet oturumu ayırmanı isteriz, tâ ki Araplar bizim üstünlüğümüzü tanısınlar. Zira sana (her taraftaki) Araplardan (durmadan) heyetler geliyor. Onların bizi bu (değersiz) köle bozuntularıyla beraber görmelerinden utanıyoruz. Şu halde, her ne zaman biz sana gelirsek, onları yanından kaldır. Biz gidince, dilersen yine onlarla beraber ol!” dediler. Aleyhissalâtu vesselâm da: “Pekala!” diye cevap verdi. Bunun üzerine onlar: “Bu teklifimizi bir yazı ile de tevsik et” dediler.”(Habbab) der ki: “Aleyhissalâtu vesselâm hemen bir kağıt istedi, yazması için Ali radıyallahu anh’ı çağırdı. Biz hâla bir kenarda oturmuş duruyorduk. Derken Cibril aleyhisselâm indi ve şu vahyi getirdi. (Meâlen): “Sabah akşam Rablerinin rızasını isteyerek O’na yalvaranları kovma. Onların hesabından sana bir sorumluluk yoktur. Senin hesabından da onlara bir sorumluluk yoktur ki onları kovarak zulmedenlerden olasın” (En’am 52). Ayet-i kerime daha sonra Akra’ İbnu Hâbis ve Uyeyne İbnu Hısn’ı zikrederek devam etti: “Böylece, “Aramızdan Allah bunlara mı iyilikte bulundu?” demeleri için onları birbiriyle imtihan ettik. Allah şükredenleri iyi bilen değil midir?” (En’am 53). Ayet şöyle devam etti: “(Ey Muhammed) ayetlerimize iman edenler sana gelince: “Size selam olsun!” de. Rabbiniz, sizden kim bilmeyerek fenalık işter de arkasından tevbe eder ve nefsini düzeltirse, ona rahmet etmeyi kendi üzerine almıştır” (En’am 54).Habbâb devamla der ki: “Bunun üzerine Aleyhissalâtu vesselâm’a yaklaştık, öyle ki dizlerimizi dizlerinin üzerine koyduk. Aleyhissalâtu vesselâm bizimle otururdu. Kalkıp gitmek istediği zaman doğrulur ve bizi öyle terkederdi. Bunun üzerine aziz ve celil olan Allah şu vahyi indirdi: “(Sabah-akşam Rablerinin rızasını dileyerek O’na yalvaranlarla beraber sen de sabret. Dünya hayatının güzelliklerini isteyerek gözlerini o kimselerden ayırma -yani eşraf ile beraber oturma-. Bizi anmasını kendilerine unutturduğumuz yani Uyeyne ve Akra’- ve işinde aşırı giderek hevesine uyan kimseye uyma” (Kehf 28). Sonra onlara (yani mü’minlere ve kafirlere iki kişinin misalini (Kehf 32-44) ve dünya hayatının misalini (Kehf 45) getirdi (yani mezkur ayetleri bu maksatla inzal buyurdu).Habbâb der ki: “(Bu hâdiseden sonra) biz (zayıf takımdan olan sahabiler) Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’la beraber otururduk. Aleyhissalatu vesselâm’ın kalkma saati gelince, O’nun kalkması için önce biz onu terkederdik.”
AyetHadis.com 