AyetHadis.com

Vail İbnu Hucr (radıyallâhu anh)’un anlattığına göre, Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ı, namaza girdiği sırada ellerini kaldırıp tekbir getirirken görmüştür.Râvilerden Hemmâm Resülullah’ın ellerini kulaklarının hizasına kadar kaldırdığını gösterdi.Sonra elbisesine gömüldü, sonra sağ elini sol elinin üstüne koydu. Rüküya gitmek isteyince, ellerini elbiseden çıkardı. Sonra onları kaldırdı, sonra tekbir getirdi ve rüküya gitti, semi’allâhu li-men hamideh dediği zaman ellerini kaldırdı, secdeye gittiğinde ellerinin arasına secde etti.”Müslim, Salât 54, (401); Ebü Dâvud, Salât 117, (723-729, 736, 737); Nesâî, İftitah 107, (2, 194), 139, (2, 211),187, (2, 236), Sehv 29, (3, 34-35).

Abdullah İbnu’z-Zübeyr (radıyallahu anh) anlatıyor: “Hz. Osman (radıyallahu anh)’a, Bakara suresinde geçen: “Sizden zevceler (ini geride) bırakıp ölecek olanlar eşlerinin (kendi evlerinden) çıkarılmayarak yılına kadar faidelenmesini (bakılmasını) vasiyyet etsinler” (Bakara 240), ayeti diğer bir ayetle (Bakara, 234) neshedildiği halde niçin bu mensuh ayeti de Kur’ân-ı Kerim’e yazıyorsunuz?” diye sordum. Bana şu cevabı verdi: “Ey kardeşim oğlu bu ayeti terk mi edelim, (bunu mu söylüyorsun)? Hayır, ben hiçbir şeyi yerinden oynatmam.”Buhârî, Tefsir, Bakara, 2, 45.

Müslim ve Nesâî’de gelen bir diğer rivayette şöyle denir: “Ebü Müsa hacc-ı temettuya fetva veriyordu. Hz. Ömer (radıyallahu anh) ona: “Biliyorum ki Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ve ashabı bunu yaptılar. Ancak ben, halkın Erâk 51) denilen yerde kadınlarla cima ederek, sonra başlarından su damlar bir halde hacc yapmaya gitmelerini uygun bulmadım” dedi.”Müslim, Hacc 157, (1222); Nesâî, Hacc 50, (5,159).

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhissalatu vesselâm buyurdular ki: “Kim hacamat olmak isterse, ayın 17 veya 19 veya 2l’ini arasın. Sakın, kan fazlalaşmak suretiyle birinize galebe çalıp onu öldürmesin.”* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *

Ebu Hüreyre (radıyallahu anh) anlatıyor: Hz. Peygamber (aleyhissalâtu vesselâm) bey’u’l-garar ve bey’u’l-hasatı yasakladı.”Müslim, Büyû 4, (513); Ebu Dâvud, Büyû 25, (3376); Tirmizî, Büyû 17, (1230); Nesâî, Büyû 27 (7, 262); İbnu Mâce, Ticârât 23, (2194).

Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm, yanındaki cemaate konuşurken, bir adam gelerek: “(Ey Allah’ın Resûlü!) Kıyamet ne zaman kopacak?” dedi. Aleyhissalâtu vesselâm konuşmasına devam etti, sözlerini bitirdiği vakit:Sual sâhibi nerede? buyurdular. Adam:İşte buradayım ey Allah’ın Resûlü! dedi. Aleyhissalâtu vesselâm:Emanet zâyi edildiği vakit Kıyameti bekleyin! buyurdular. Adam:Emanet nasıl zâyi edilir? diye sordu. Efendimiz:İş, ehil olmmayana tevdi edildi mi Kıyamet’i bekleyin! buyurdular.”Buhari, İlm 2, Rikâk 35.

Ibnu Ömer (radiyallâhu anhümâ) anlatiyor: “Ezan Resülullah devrinde ikiser ikiser idi. Ikâmet de birer birer. Ancak (müezzin), ayrica ikiser sefer olmak üzere kad kâmeti’-salât, kad kâmeti’s-salât da derdi.”Ibnu Ömer devam eder: “Biz, ikâmeti isittik mi abdest alir, namaza giderdik.”Ebü Dâvud, Salât 29, (510); Nesâî, Ezân 2, (2, 3).

Ebu Saîd el-Hudrî (radıyallahu anh) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) iki giyim ve iki de alış-veriş tarzını yasakladı. Yasaklanan satış tarzları: Mülâmese ve münâbezedir. Mülâmese, diğerinin elbisesine gündüz veya gece, eliyle sâdece değmesi, elbiseyi altüst ederek iyice görmemesi (ve bu kadarla satış akdinin tamamlanmasıdır).Münâbeze ise, kişinin elbisesini öbürüne atması, öbürünün de kendi elbisesini ona atması ve bu atışmanın da, elbiseye bakıp râzı olmadan satış sayılmasıdır.Yasaklanan iki giyinmeden biri, iştimâlu’s-sammâ’dır; bu da kişinin elbisesini omuzlarından biri üzerine koyup, sarınması, diğer giyinme omuzunu açıkta elbisesiz bırakmasıdır. Yasaklanan diğer giyinme tarzı ihtibâ’dır. Bu da oturmakta olan bir kimsenin elbisesine sarınması, bu esnada fercini örten başka bir şey olmamasıdır.”Buhârî, Libas 20, 21, Salât 10, Savm 66, Büyû 62, 63, İsti’zân 42; Müslim, Büyû 3, (1512); Ebu Dâvud, Büyû 25, (3377-3378); Nesâî, Büyû25, (7, 260-261); İbnu Mâce, Ticârât 12, (2170).

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Hayber’e geldi. Allah kaleyi fethetmeyi müyesser kılınca, kendisine Safiyye Bintu Huyey İbnu Ahtab’ın güzelliğinden bahsedildi. Safiyye’nin kocası savaş sırasında öldürülmüştü. Kadın daha yeni evlenmişti. Aleyhissalâtu vesselâm, ganimetten pay olarak kendisine onu seçti. Oradan Safiyye ile birlikte çıktılar. Revhâ nem mevkiye geldiler. Aleyhissalâtu vesselâm orada gerdek yaptı. Sonra küçük bir yaygı içerisinde hays (denen hurma, yağ ve keş’ten mamul bir yemek) hazırladı. Sonra bana: “Etrafındakileri çağır!” buyurdu. Bu, Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın Safiyye için verdiği düğün yemeği idi. Sonra oradan Medine’ye hareket ettik. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Safiyye için, bineğinin terkisine bir örtü seriyordu. Sonra devesinin yanında çömelip dizini dayadı. Safiyye radıyallahû anhâ, dizine basarak deveye bindi.”Buhari, salat 12, Esan 6, Salatu’l-Havf 6, Cihad 102, 130, Menâkıb 27, Megazi 38; Müslim, Nikah 464, (1367); Ebu Davud, Harâc ve’l-İmaret 21, (2996, 2997, 2298); Nesai, Nikah 79, (6, 131-134).HZ. CÜVEYRİYE RADIYALLAHU ANHÂ

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Aklında bir şeyler olan bir kadın vardı. Bir gün Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’a:Ey Allah’ın Resulü! Benim sana bir ihtiyacım var!” dedi. Aleyhissalâtu vesselâm:

Ey ümmü fülan, yollardan hangisini dilersen bak da ihtiyacını göreyim dedi. Kadınla birlikte bir sokağa gitti, kadın da ihtiyacını arzetti.”Müslim, Fedâil 76, (2326); Ebu Dâvud, Edeb 13, (4818, 4819).