AyetHadis.com

İrbâz İbn Sâriye (radıyallahu anh) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalatu vesselâm) buyurdular ki:Şehidlerle yataklarında ölenler, tâundan ölenler hakkında C’enâb-ı Hakk’a birbirlerini şikayet ederler. Şehidler:

Onlar bizim kardeşlerimizdir, onlar da bizim gibi öldürüldüler!” derler. Yataklarında ölenler de:Onlar bizim kardeşlerimizdir, bizim gibi öldüler! derler. Rabbimiz onlara şöyle seslenir:Yaralarına bakın, öldürülenlerin yaralarına benziyorlarsa onlardandırlar ve onlarla beraber olurlar! Bakılır ve onlardaki yaranın, öbürlerininki gibi olduğu görülür. “Nesâî, Cihâd 36, (6, 37-38).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm helâya girince yüzüğünü çıkarırdı.”Ebu Dâvud, Tahâret 10, (19); Tirmizi, Libâs 16, (1746); Nesâi, Zinet 54, (8, 178).

Hz. Aişe radıyallahu anhâ anlatıyor: “Hz. Ebu Bekr radıyallahu anh’ın bir kölesi vardı. bu köle çalışıp kendisine belli bir haraç ödüyordu. Hz. Ebu Bekr onun kazancından yiyordu. Bir gün yine bir şeyler getirdi. Ebu Bekr radıyallahu anh bundan da yedi. Ancak kölesi:Bu yediğin nedir, biliyor musun? dedi. Hz. Ebu Bekr:Neymiş o? deyince köle açıkladı:Ben câhiliye devrinde kâhinlik yapardım. Aslında bu işin ehli de değildim. Bu sebeple (kkafadan atıp bir) adam aldatmıştım. (Bugün yolda) bana rastladı ve (kâhinliğimden kalma eski) bir borcunu ödedi. Yediğiniz işte bu idi!Bunun üzerine Ebu Bekr elini boğazına atıp, midesinde her ne varsa kusup çıkardı.”Buhari, Menakıbu’l-Ensâr, 26).KÖPEĞİN SEMENİ

İbnu Ömer radıyallahu anhüma anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Kim malı olan bir köle azad ederse, kölenin malı kendisinin olur, yeter ki efendisi bu hususta bir şart koşmamış olsun.”Ebu Davud, Itk 11, (3962); İbnu Mace, Itk 8, (2529).

Vâil İbnu Hucr radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a bir adam geldi, bir başkasını kayışla bağlamış getiriyordu.Ey Allah’ın Resûlü! Bu, kardeşimi öldürdü! dedi. Aleyhissalâtu vesselâm:Doğru mu, kardeşini mi öldürdün? diye sordu. Getiren adam:Şayet itiraz etmezsi, aleyhine beyyine getirebilirim! dedi. Öbürü:Evet kardeşini öldürdüm! diye itiraf etti. Aleyhissalâtu vesselâm:Nasıl öldürdün? diye sordu. Adam açıkladı:O ve ben bir ağaçtan yaprak çırpıyorduk, bana küfredip beni kızdırdı, ben de baltayla başına vurup öldürdüm.Müslim, Kasame 32, (1680); Ebu Dâvud, Diyât 3, (4499, 4500, 4501); Nesai, Kasame 5, (8, 13-18).Ebu Dâvud şu ziyadede bulundu: “Ben onu öldürmeyi düşünmemiştim.”Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm: “Kendinden ödeyeceğin bir şeyin var mı?” diye sordu. Adam:Beniş şu elbise ve baltamdan başka bir şeyim yodk! dedi. Aleyhissalâtu vesselâm:Ne dersin, kavmin seni satın alır mı (fidyeni öder mi)? buyurdu.Adam:Ben kavmim nazarında o kadar kıymetli değilim ki! dedi. Bunun üzerine Aleyhissalâtu vesselâm kayıştan ipi getiren adama attı ve “Al adamını!” buyurdu. Adam onu alıp oradan ayrıldı. Onlar dönünce Aleyhissalâtu vesselâm:Eğer onu öldürürse, o da onun mislidir buyurdular. Adam geri gelip:Ey Allah’ın Resûlü! Eğer onu öldürürse o da onun mislidir” dediğiniz bana ulaştı. Oysa ben onu sizin emriniz üzerine aldım” dedi. Aleyhissalâtu vesselâm:Sen onun hem kendi günahı ve hem de (öldürdüğü) arkadaşının günahıyla dönmesini istemiyor musun? buyurdu. Adam:Evet ey Allah’ın Resûlü! deyince Aleyhissalâtu vesselâm:Bu iş böyledir! buyurdu. Bunun üzerine adam kayışı atıp, adamı serbest bıraktı.”Müslim, Kasâme 32, (1680); Ebu Dâvud, Diyât 3, (4999, 4500, 4501); Nesai, Kasame 5, (8, 13-18).

Nâfi’nin anlattığına göre, Ka’b İbnu Mâlik (radıyallâhu anh)’in bir oğlundan, İbnu Ömer’e anlatırken şunları işitmiştir: “Bâbası kendisine haber vermiştir ki: Davar güden câriyeleri, bir koyunun ölmek üzere olduğunu görmüş, derhal bir taş kırarak, onunla koyunu kesmiştir. Babası ailesine: “Ondan yemeyin. Resülullah (aleyhissalâtü vesselâm)’a sorayım” demiş ve sormuştur. Resülullah(aleyhissalâtü vesselam) yemelerini emretmiştir.”Buhâri, Zebâih 18,19, Vekâlet 4; Muvatta, Zebâih 4, (2, 489).

Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:Cinlerden bir ifrit, dün akşam, namazımı bozdurmak için üzerime atıldı. Allah ona galebe çalmama imkân verdi. Ben de onu boğazından yakaladım. Hatta onu, mescidin direklerinden birine bağlamayı arzu ettim, ta ki sabah olunca hepiniz onu göresiniz. Ancak, kardeşim Süleyman aleyhisselâm’ın şu sözünü hatırladım: …Ve benden sonra kimseye nasib olmayacak bir mülkü bana ihsan et” (Sad 35). Allah da onu hor ve hakîr olarak geri çevirdi.”Buhari, Salat 75, Amel fi’s-Salat 10, Bed’ül-Halk 11, Enbiya 40, Tefsir, Sâd; Müslim, Mesacid 39, (541).HZ. AİŞE RADIYALLAHU ANHÂ

Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Bir kul dünyada bir kulu örterse, Allah Kıyamet günü onu mutlaka örter.”Müslim, Birr 72, (2590).

Hz. Aişe radıyallahu anha anlatıyor: Resulullah aleyhissalatu vesselam buyurdular ki:Nikah benim sünnetimdendir. Kim benim sünnetimle amel etmezse benden değildir. Evleniniz! Zira ben, diğer ümmetlere karşı siz(in çokluğunuz) ile iftihar edeceğim. Kimin maddi imkanı varsa hemen evlensin. Kim maddi imkan bulamazsa (nafile) oruç tutsun. Çünkü oruç, onun için şehveti kırıcıdır.

Emi’ İbnu Umeyr et-Teymi anlatıyor: “Halamla birlikte Hz. Aişe radıyallahu anhâ’nın yanına gittim. Hz. Aişe’ye:Hangi kadın Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a daha sevgili idi?” diye soruldu:Fatıma! dedi.Ya erkeklerden? dendi.Fatıma’nın kocası! Zira bildiğim kadarıyla (Ali radıyallahu anh) çok oruç tutar, çok namaz kılardı.Tirmizi, Menakıb, (3873).