AyetHadis.com

Rebîa İbnu Abdillah: “Hz. Ömer (radıyallahu anh)’i ihramlı iken (Mekke ile Medine arasındaki Sükyâ köyünde) devesinin kurtlarını alıp toprağa atarken gördüm.”Muvatta, Hac 92, (1, 357).

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Ensari bir zat gelip Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’dan birşeyler istemişti.Evinde hiçbir şey yok mu? buyurdular. Adam:Evet, dedi. Bir çulumuz var. Bir kısmıyla örtünüp, bir kısmını da yaygı olarak yere seriyoruz! Bir de su içtiğimiz kabımız var.Onları bana getir! diye emrettiler. Adam gidip getirdi. Aleyhissalâtu vesselâm eşyaları eline alıp:Şunları satın alacak yok mu? buyurdular. Bir adam:Ben bir dirheme satın alıyorum dedi. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm:Bir dirhemden fazla veren yok mu? dedi ve iki üç sefer tekrarlayarak (açık artırmaya çıkardı). Orada bulunan bir adam:Ben onlara iki dirhem veriyorum dedi. Aleyhissalâtu vesselâm eşyaları ona sattı. İki dirhemi alıp Ensari’ye verdi ve:Bunun biriyle ailen için yiyecek al, aline ver. Diğeriyle de bir balta al bana getir! buyurdular. Adam gidip bir balta alıp getirdi. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm, ona eliyle bir saplık geçirdi. Sonra:Git, odun eyle, sat ve onbeş gün bana gözükme! buyurdu. Adam aynen böyle yaptı, sonra yanına geldi. Bu esnada on dirhem kazanmış, bunun bir kısmıyla giyecek, bir kısmıyla da yiyecek satın almıştı. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm:Bak, bu senin için, Kıyamet günü alnında dilenme lekesiyle gelmenden daha hayırlıdır! buyurdu ve sözlerine şöyle devam etti:Dilenmek, sersefil, fakra düşmüş veya rüsvay edici borca batmış veya elem verici kana bulaşmış insanlar dışında, kimseye caiz değildir.Ebu Davud, Zekât 26, (1641); tirmizi, Büyü 10, (1218); İbnu Mace, Ticârat 25, (2198).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *

Hz. Aişe (radıyallâhu anhâ) anlatıyor: “Maruz kaldığım iftiradan beni temize çıkaran vahiy indiği zaman, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) minbere çıkıp, durumu hatırlattı ve ilgili âyeti (Nur 11-23) tilavet buyurdu. Minberden inince iki erkek ve bir kadına kazf haddi vurulmasını emretti. Ve derhal icra edildi. Burada hadd icra edilen şahıslar Hassân İbnu Sâbit, Mistah İbnu Üsâse ve Hamnâ Bintu Cahş (radıyallâhu anhüm) idi.”Ebü Dâvud, Hudud 35, (4474, 4475).

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtuvesselâm Medine’ye geldiği zaman, Medine’nin yüksek kısmında, kendilerine Beni Amr İbni Avf denen bir kabileye indi. Onların yanında ondört gece kaldı. Sonra Benî Neccâr’a haber gönderdi. Onlar kılınçlarını kuşanmış olarak geldiler. Ben (şu anda) Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ı devesi üzerinde; Ebu Bekir de terkisinde, Beni Neccâr’ın ileri gelenleri etraflarını sarmış olarak görür gibiyim. Aleyhissalâtu vesselâm, (yükünü) Ebu Eyyûb el-Ensârî’nin evinin avlusuna indirdi.Ey Benî Neccâr! buyurdular, şu bahçenin iyatında pazarlık edelim! buyurdu. Onlar:Hayır! dediler. Vallahi biz senden onun bedelini istemiyoruz, Allah’tan istiyoruz !Bu arsada hurma ağaçları, müşriklere ait kabirler ve bazı yıkıntılar vardı. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm hurma ağaçlarının kesilmesini, müşrik kabirlerinin kaldırılmasını, harabelerin de düzlenip arazinin tesviyesini emretti. Hurma kütükleri mescidin kıble tarafına (direkler halinde) dizildiler, kapının iki yanı taşla örüldü.(Bu işaat devam ederken müslümanlar) şu beyti terennüm ediyorlardı, Resûlullah da onlara katılıyordu:Ey Rabbimiz, ahiret hayrından başka hayır yok!

Öyleyse muhâcir ve ensâra yardım et!Buhârî, Salât 48, Fezailu’l-Medine 1, Büyü’ 41, Vesâya 27, 30, 34, Menâkıbu’l-Ensâr 46; Müslim, Mesâcid 9, (524); Ebu Dâvud, Salât 12, (453, 454); Nesâî, Mesâcid 12, (2, 39).

Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm şöyle derlerdi: “Elhamdulillah alâ külli hail. Rabbi eüzu bike, min hâli ehli’n-nâr” (Her hal için Allah’a hamdolsun. Ey Rabbim cehennem ehlinin halinden sana sığınırım.”

Ebü Said (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Muhâcirlerin fakirlerinden bir grupla birlikte oturmuştum. Bunlardan bir kısmı, bir kısmı (nın karaltısından istifâde) ile çıplaklıktan korunuyordu. Bir kâri de bize (Kur’ân) okuyordu. Derken Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) çıkageldi ve üzerimizde dikildi. Resülullah’ın yanımızda dikilmesi üzerine kâri okumayı bıraktı. Resülullah da selam verdi ve:Ne yapıyorsunuz? diye sordu.Ey AIIah’ın ResüIü! dedik, o kârimizdir, bize (Kur’an) okuyor. Biz de AIIah Teâlâ’nın kitabını dinliyoruz.Bunun üzerine Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm):Ümmetim arasında, kendileriyle birlikte sabretmem emredilen kimseleri yaratan Allah’ıma hamdolsun! dedi.Sonra, kendisini bizimle eşitlemek üzere Resülullah, ortamıza oturdu.Ve eliyle işâret ederek: “Şöyle (halka yapın)” dedi. Cemaat hemen etrafında halka oldu, yüzleri ona döndü.Ebü Said der ki: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın onlar arasında benden başka birini daha tanıyor görmedim. (Herkes yeni baştan vaziyetini alınca) Resülullah şu müjdeyi verdi:Ey yoksul muhâcirler, size müjdeler olsun! Size Kıyamet günündeki tam nüru müjde ediyorum. Sizler cennete, insanların zenginlerinden yarım gün önce gireceksiniz. Bu yarım gün, (dünya günleriyle) beşyüz yıI eder.Ebü Dâvud, İlim 13, (3666); Tirmizi, Zühd 37, (2352).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *

Hz. Aişe radıyallahu anha anlatıyor: “Resulullah aleyhissalatu vesselam rüku sırasında ellerini diz kapakları üzerine koyar, pazularını da (karnından yanlara doğru) uzaklaştırırdı.”RÜKUDAN DOĞRULURKEN NE OKUMALI?

Tirmizi’nin rivayetinde şu ziyade vardır: “(…Nuh kavmi): “Bize ne bir korkutucu, ne de başka biri, hiç kimse gelmedi” derler.”Tefsir 2965.

Hz. Enes’ten gelen bir rivayette (Resûlullah şöyle) buyurmuştur: “Onların alameti tıraş ve saçın yolunmasıdır. Onları gördüğünüz zaman öldürün.”

Hz. Âişe (radıyallâhu anhâ) şunu demiştir: “Resülullah (aleyhissalatu vesselâm) misk ve anber gibi, renksiz koku maddeleri sürünürdü ve derdi ki: “Sürünme maddelerinin en iyisi misktir.”Tirmizî, Cenâiz 16, (991); Nesâî, Zinet 31, (8, 151, 152); Ebü Dâvud, Cenâiz 37, (3158).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *