AyetHadis.com

Hz. Aişe (radıyallâhu anhâ) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselam) ölünceye kadar, hiçbir namazı son vaktinde iki kere kılmış değildir.”Tirmizî, salât 127, (174).

Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Beni Süleym’den bir grubu Beni Amir’e gönderdi, -bir rivayette: (annem) Ümmü Süleym’in kardeşi dayım Haram’ı yetmiş süvari içerisinde gönderdi.- (Bi’r-i Maûna’ya vardıkları zaman dayım onlara:Ben sizden önce gideyim. Eğer bana Resulüllah’tan tebliğde bulunmam için eman verilirse (tebliğde bulunurum). Eman vermezlerse, sizler bana yakın bir yerde bulunmuş olursunuz dedi. Ve ilerledi. Gerçekten dayıma önce eman verdiler. O, kendilerine Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’dan bahsederken, kendilerinden bir adama ima ile işaret ettiler. O da dayıma ansızın mızrak sapladı. Dayım:Allahu ekber, Ka’be’nin Rabbına yemin olsun, (şehidlik) kazandım! dedi. Sonra dayımın diğer arkadaşlarına yönelip (dağa kaçan iki kişi hariç) hepsini öldürdüler. Cibril aleyhisselam Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a onların Rablerine kavuştuğunu, allah’ın onlardan razı olup onları da razı ettiğini haber verdi.Bunun üzerine Aleyhissalatu vesselam bir ay boyu, Arap kabilelerinden Ril, Zekvan, Usayye ve Beni Lihyan’a sabah namazında beddua etti.”Buhari, Megazi 38, Vitr 7, Cihad 9; Müslim, Mesacid, 297, (677).FEZARE GAZVESİ

Nesâî’den gelen bir diğer rivayette şöyle buyrulmuştur: “Kişi, kardeşi, satın alma işini kesinliğe kavuşturuncaya veya tamamen vazgeçinceye kadar araya girip alış-verişte bulunmasın.”

Ebu Zerr’in Buhari’de gelen bir rivayetinde şöyle denmiştir: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın bi’set (peygamber olarak gönderiliş) haberi Ebu Zerr radıyallahu anh’a ulaşınca, kardeşi (Üneys)e:Devene bin! şu vadiye (Mekke’ye) git! Kendisini peygamber zanneden ve semadan haber geldiğini söyleyen şu adam hakkında bana bilgi edin, sözlerini dinle ve bana getir! dedi. Kardeşi gidip, Mekke’ye vardı. Onun sözlerinden dinledi. Sonra Ebu Zerr’in yanına döndü ve şu bilgiyi verdi:Onu gördüm. İnsanlara güzel ahlakı emrediyordu. (İnsanlara getirdiği) kelam da şiir değil.Arzuladığım kadar merakımı gideremedin! dedi. Azık hazırladı. İçerisinde su olan dağarcığını yüklenip yola çıktı. Mekke’ye geldi. Mescide uğrayıp Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ı kolladı. Esasen O’nu tanımıyordu. Doğrudan sormayı da uygun görmedi. Böylece birkaç gece geçirdi. Tutup (bir kuytuya) yattı. Derken Ali radıyallahu anh onu görüp, bir yabancı olduğunu anladı. Onu görünce takip etti. Bu ikisinden hiçbiri diğerine herhangi bir şey sormadı. Bu suretle sabaha erdiler. Sonra kırbasını ve azığını Mescid’e taşıdı. O gün de öyle geçti ve Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ı akşama kadar göremedi. Bunun üzerine yattığı yere döndü. (Az sonra) Ali radıyallahu anh ona uğradı ve adama:Yerimi öğrenme zamanı gelmedi mi? dedi. Böylece Ebu zerr’i kaldırdı ve beraberinde götürdü. (Ebu Zerr onu geriden takip etti.) Birbirlerine hiçbir şey söylemediler. Üçüncü güne ermişlerdi. O gün de aynı şekilde hareket ettiler. Ali Onu beraberinde ikamet ettirdi. Ve:Seni bu memlekete getiren sebebi bana söylemez misin? diye sordu. Ebu Zerr:Bana yardımcı olup yol göstereceğin hususunda ahd-u misakda bulunur (kesin söz verir)sen açıklarım! dedi. Ali söz verdi, o da açıkladı. Ali dedi ki:O haktır ve Allah’ın Resûlüdür. Sabah olunca peşimi takip et. Ben, senin hakkında korktuğum bir şey görürsem, sanki su döküyorum gibi doğrulurum. Değilse yürümeye devam ederim. Böylece girdiğim yere sen de girinceye kadar beni takip et!Ali böyle yaptı. O da onu takip edip geldi. Ali, Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın yanına girdi. O da onunla birlikte içeri daldı. Resûlullah’ın sözünü dinledi ve anında müslüman oldu. Resûlullah kendisine:Hemen kavmine dön. (Gördüklerini) onlara haber ver. Emrim sana gelinceye kadar (orada kal) ferman etti. Ebu Zerr de:Nefsim elinde olan Zât’a yemin olsun, ben de haberi onlar arasında bağırarak söyleyeceğim! dedi. Oradan çıkıp Mescid’e geldi. Yüksek sesle:Eşhadu en-lâ ilâhe illallah ve eşhedü enne Muhammeden Resûlullah! dedi. Halk üzerine atılıp, onu iyice dövdüler, canını pek yaktılar. Derken Abbas radıyallahu anh gelip üzerine kapanarak (mani oldu).Yazık size! bunun Gıfârlı olduğunu, Şam’a giden tüccarlarınızın yolunun oradan geçtiğini bilmiyor musunuz? diyerek onu ellerinden kurtardı.Ebu Zerr, ertesi günü aynı şeyi tekrarladı. Mekkeliler, üzerine atılıp tekrar dövdüler. Yine Abbas üzerine kapandı ve onu kurtardı.(Ravi der ki:) “Bu, Ebu Zerr el-Gıfâri’nin müslüman oluşunun başlangıcı oldu.”Buhari, Menakıbul-Ensar 33, Menakıb 10.HUZEYFE İBNU’L-YEMÂN RADIYALLAHU ANHÜMA

Ebü Hüreyre ve İbnu Ömer (radıyallâhu anhümâ) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “Ahir zamanda, dinle dünyayı taleb eden insanlar zuhur edecek. Bunlar, insanlar(a iyi görünüp, onları aldatmak) için öyle bir yumuşaklığa bürünürler ki koyun postu yanlarında kaba kalır. Diller de baldan daha tatlıdır. Ancak kalbleri kurtlarınkinden vahşidir. Cenâb-ı Hakk (bunlar için) şöyle diyecektir: “Beni aldatmaya mı çalışıyorsunuz, yoksa bana karşı cürete mi yelteniyorsunuz? Zât-ı Akdesime yemin olsun, bunlar üzerine, kendilerinden çıkacak öyle bir fitne göndereceğim ki, içlerinde halim olanlar bile şaşkına dönecekler.”Tirmizi, Zühd 60, (2406, 2407).

Ebu Sa’idi’l-Hudri radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalatu vesselsm’ı işittim, şu iki nikahı yasaklamıştı: “Kişinin, kadınla kadının halasını, veya kadınla kadının teyzesini bir nikahta birleştirmesi.”

Ebü Davud’un bir rivayetinde şöyle gelmiştir: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) namaza kalktığı zaman ellerini iki omuzunun hizasına kadar kaldırırdı. Sonra eller o halde iken tekbir getirirdi, rüküa giderdi. Sonra belini doğrultmak isteyince ellerini tekrar iki omuz hizasına kadar kaldırır ve, “Semi’allâhu li-men hamideh” derdi.Secdede ellerini kaldırmazdı. Rüküdan önce getirdiği her bir tekbirde ellerini kaldırırdı ve bu hal namazın bitimine kadar devam ederdi.”Yine Ebü Dâvud’un bir diğer rivayetinde: “Rüküdan doğrulunca, secdeye eğilince (kaldırır), iki secde arasında kaldırmazdı” denmiştir.

Ebu Dâvud’un rivayetinde Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) der ki: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) Üseyd İbnu Hudavr (radıyallahu anh)’la Hz. Enes’i, Hz. Aişe (radıyallahu anha)’nin kaybettiği kolyeyi aramaya gönderdi. Bu esnada namaz vakti girdi. Abdestsiz namaz kıldılar. Gelip durumu Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)’a haber verdiler. Bunun üzerine teyemmüm âyeti indirildi.”Bir rivayette şu ziyade gelmiştir: “Üseyd, Hz. Aişe’ye: “Allah sana rahmetini bol kılsın, senin başına hoşlanmadığın her ne gelmiş ise onda Allah senin için de müslümanlar için de bir ferec (sıkıntıdan kurtulma) kılmıştır ” dedi.”Buhari, Teyemmüm 2, FedailûI-Ashab 5, 30, Tefsir, Nisâ 10, Mâide 3, Nikâh 65, 125, Libas 52, Hudud 39; Müslim, Hayz 108, (367); Muvatta, Tahâret 89, (1, 53, 54); Ebu Dâvud, Tahâret 123, (317); Nesâi, Tahâret 194, (1, 163, 164).

Yine Hz. Enes (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’a üzerinde sarılık izi bulunan bir adam geldi. Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) hoşlanmadığı bir hususu, insanların yüzüne nâdiren vurduğu için (sesini çıkarmadı). Adam oradan kalkıp gidince: “Keşke bu adama, üzerindeki şu şeyi yıkamasını söyleseydiniz” dedi.”Ebü Dâvud, Tereccül 8, (4182).

Âbis İbnu Rebîa (rahimehullah) anlatıyor: “Ben Hz. Ömer (radıyallahu anh)’i Haceru’l-Esved’i öperken gördüm. Onu hem öptü, hem de: “Biliyorum ki sen bir taşsın, ne bir faydan ne de zararın vardır. Ben Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ı seni öper görmeseydim, seni asla öpmezdim” dedi.”Buharî, Hacc 50, 57, 60; Müslim Hacc, 248, 120; Muvatta, Hacc 36, (1367); Tirmizî, Hacc 37, (860); Ebu Dâvud, Menâsik 47, (1873); Nesâî, Hacc 147, (5, 227); İbnu Mâce, Menâsik, 27, (2943).