
Gerçek babayiğit, güreşte rakibini yenen değil, öfkelendiği zaman nefsine hâkim olabilen kimsedir.”
(Buhârî, Edeb, 102; Müslim, Birr, 106-108)

Gerçek babayiğit, güreşte rakibini yenen değil, öfkelendiği zaman nefsine hâkim olabilen kimsedir.”
(Buhârî, Edeb, 102; Müslim, Birr, 106-108)