Hz. Aişe radıyallahu anhâ anlatıyor: “Safiyye Bintu Huyeyy ‘in devesi hastalandı. Zeyneb Bintu Cahş’ın yanında fazla deve vardı. Resülullah aleyhissalâtu vesselâm ona:Safiyye’ye bir deve ver! buyurdu. Zeyneb:Hz. Abdullah İbnu Ömer radıyallahu anhümâ anlatıyor: (Birgün) Resülullah aleyhissalâtu vesselâm minbere çıkıp yüksek sesiyle şöyle nida etti:Ey diliyle müslüman olup da kalbine iman nüfuz etmemiş olan (münafık)lar! Müslümanlara eza vermeyin, onları kınamayın, kusurlarını araştırmayın. Zira kim, müslüman kardeşinin kusurunu araştırırsa, Allah da kendisinin kusurlarını araştırır. Allah kimin kusurunu araştırırsa, onu, evinin içinde (insanlardan gizli) bile olsa rüsvay eder.”
İbnu Ömer bir gün Ka’be’ye nazar etti ve:
Şânın ne yüce, hürmetin ne yüce! Ancak mü’minin Allah yanındaki hürmeti senden de yüce!” dedi.”Tirmizi, Birr 85, (2033).
AyetHadis.com 