
İbnu Mes’ud (radıyallahu anh) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bana:Kur’ân’ı bana oku! dedi. Ben (hayretle):- Sana indirilmiş bulunan Kur’ân’ı mı sana okuyayım? diye sordum. Bana:Evet, ben onu kendimden başkasından dinlemeyi seviyorum! dedi.Ben de ona Nisa süresini okumaya başladım. Ne zaman ki, “Her ümmete her şâhid getirdiğimiz ve ey Muhammed, seni de bunlara şâhid getirdiğimiz vakit durumları nasıl olacak?” mealindeki âyete (41. âyet) geldim.Dur!dedi. Durdum ve dönüp Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)’a baktım. Bir de ne göreyim, iki gözünden de yaşlar akıyordu.”Buharî, Fedâilu’l-Kur’ân 32, 33, 35; Müslim, Musâfırin 247, (700); Tirmizî, Tefsir, Nisa, (3027, 3028); Ebü Davud, İlm 13, (3668).





