Seleme İbnu’l-Ekva’ radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm ile birlikte Hudeybiye’ye geldik. Biz, bindörtyüz kişi idik. (Kuyunun başında) elli koyun vardı. Suyu bunlara bile yetmiyordu. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm kuyunun kenarına oturdu. (İyice hatırlıyamıyorum) ya dua buyurdu, ya da kuyuya tükürdü. Derken kuyunun suyu coştu. Biz de hem kendimiz içtik, hem de hayvanlarımızı suladık. Sonra Aleyhissalatu vesselam, bizi bir ağacın altında biat etmeye çağırdı.Önce ben biat ettim, sonra herkes gelip sırayla biat etti. Nihayet halkın ortasında kalınca:Ey Seleme, biat et! buyurdu.”Ey Allah’ın Resulü, en başta ben biat ettim! dedim.Yine de! buyurdu.Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm beni çıplak, yani silahsız bulmuştu. Bana deriden yapılmış bir kalkan verdi. Sonra bey’at almaya devam etti. Son kişiden de bey’at alınca:Ey Seleme, sen bana biat etmiyor musun? dedi.Ey Allah’ın Resulü, ben sana başta da, ortada (da olmak üzere iki kere) biat ettim dedim.Olsun, yine de buyurdu. Ben de üçüncü sefer biat ettim. Sonra bana: “Ey Seleme! Benim sana verdiğim kalkanın nerede?” dedi.Ey Allah’ın Resulü dedim, amcam Amir çıplak olarak bana rastladı, ben de kalkanı ona verdim. Bu sözüm üzerine Aleyhissalatu vesselam güldü ve:
Sen, dedi, vaktin birinde adamın dediği gibisin: “Allahım, demiş, bana öyle bir dost ver ki, o bana, kendi nefsimden daha sevgili olsun!”Sonra müşrikler bizimle sulh hususunda haberleşmeye başladılar. Öyle ki; birbirimize gidip gelmeler oldu. (Sonunda) sulh yaptık. ben Talha İbnu Ubeydillah radıyallahu anh’ın hizmetçisi idim. Atını sular, kaşağılar, kendine de hizmet eder, yemeğinden yerdim. (Çünkü) Allah ve Resulü yolunda hicret için malımı ve ailemi terketmiştim.Biz ve Mekkeliler aramızda sulh yapınca, birbirimizle karıştık. Ben bir ağacın yanına gelip dikenlerini süpürerek dibine yattım. Mekke halkından dört müşrik yanıma geldi. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a hakaret etmeye başladılar. Ben onlara kızdım ve bir başka ağacın dibine geçtim. silahlarını ağaca asıp yattılar.Onlar bu vaziyette iken vadinin aşağısından bir münadi şöyle sesleniyordu:Muhacirlerin imdadına yetişin! İbnu Züneym öldürüldü! “Hemen kılıncımı çekip, bu uyuyan dört kişiye hızla yürüyüp silahlarını aldım, elimde deste yapıp, sonra da:Muhammed’in yüzünü mükerrem kkılan o Zât’a yemin olsun, sakın sizden kimse başını kaldırmasın. İki gözü taşıyan (kellesini) uçururum! dedim. Sonra onları sürerek Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a getirdim. O sırada amcam Amir radıyallahu anh da Abelat’tan Mikrez denilen bir adamı, üzeri çullanmış bir at üzerinde beraberinde yetmiş müşrik olduğu halde Resulullah’a getirdi. Aleyhissalatu vesselam onlara bir nazar edip:Bırakın onları, fücûrun başı da sonu da onların olsun! dedi ve hepsini affetti. Bunun üzerine Allah Teâla hazretleri şu ayeti indirdi:O sizi Mekke’nin karnında (hududu içinde) onlara karşı muzaffer kıldıktan sonra, onların ellerini sizden, sizin ellerinizi onlardan çekendi… (Fetih 24-26)Sonra Medine’ye müteveccihen oradan ayrıldık. Beni Lihyan ile aramızda bir dağın yer aldığı bir yerde konakladık. Beni Lihyan’ın hepsi müşrik idi. Aleyhissalatu vesselam geceleyin dağa tırmanacak kimseye istiğfarda bulundu. Sanki o kimse Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’la ashabının gözcülüğünü yapacaktı. O gece iki veya üç kere dağa çıktım.Sonra Medine’ye geldik. Resûlullah aleyhissalâtu vesselam yük develerini, beraberinde, ben de olduğum halde, hizmetcisi Rabâh ile gönderdi. Ben onun maiyyetine Talha İbnu Ubeydillah radıyallahu anh’ın atı ile çıktım. Ben atı develerle birlikte kırasıya götürüp getiriyordum.Sabahleyin bir de ne göreyim! Abdurrahman el-Fezâri, Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın develerini yağmalamış, hepsini götürmüş, çobanı da öldürmüş.ey Rabâh! dedim, şu atı al; durumu Talha İbnu Ubeydillah’a bildir ve Resûlullah’a haber ver ve de ki: Müşrikler mer’adaki sürüyü yağmaladılar. Sonra bir tepenin üzerine çıkarak medine’ye yönelip üç defa nida ettim:Ey Sabahım!Sonra adamların arkasından ok atmak üzere çıktım ve şunları da terennüm ediyordum:Ben İbnu’l-Ekva’ım, bugün alçakların vay haline! Onlardan birine kavuştum ve semerine bir ok attım. Hatta okun kanadı omuzuna değdi.
Al bunu!” dedim.Ben İbnu’l-Ekva’ım. Bugün alçakların vay haline! Vallahi onlara atıyor ve yaralıyordum. Bir atlı bana dönecek olsa, bir ağaca gelip dibine oturuyordum. Sonra tekrar atıyordum. Derken dağ(ın vadisi) daraldı. Dar yere girdiler. Ben dağa tırmandım. Onlara taş atmaya başladım. Böylece onları takib etmeye devam ettim. öyle ki, Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın hayvanlarından Allah’ın yarattığı hiç bir deve yoktu ki arkama almamış olayım. Böylece müşrikler benimle hayvanların arasından çekildiler.Sonra onlara ok atarak arkalarını takip ettim. Nihayet otuzdan fazla bürde ve otuz mızrak bıraktılar. (Hızlı kaçabilmek için) hafiflemek istiyorlardı. Bir şey atacak olsalar, üzerine taşlardan nişan koyuyordum. Ta ki, Resûlullah ve ashabı onları tanısın. Böyle gide gide dar bir dağ yoluna geldiler. Bir de ne görsünler! yanlarına Bedr el Fezâri’nin falan oğlu gelmiş. Hemen kuşluk yemeği yemek üzere oturdular. Ben de bir tümseğin üzerine oturdum. Fezari:Şu gördüğüm de ne? diye sordu.Bununla başımız belada! Vallahi sabahın köründen beri peşimizde. Bize durmadan atıyor. elimizde ne varsa çekip aldı dediler.Öyleyse sizden ona dört kişi gitsin! dedi. Böylece bana müteveccihen dört kişi ayrıldı ve dağa tırmandı. Bana konuşma imkanı verdikleri vakit, onlara:Beni tanıyor musunuz? dedim.Hayır, sen kimsin? dediler.Ben Seleme İbnu’l-Ekva’ım. Muhammed’in yüzünü şereflendiren Zâta yemin olsun sizden kimi istesem mutlaka yakalarım. Ama sizden kimse beni yakalayamaz! dedim. Onlardan bir adam:Ben biliyorum! dedi ve geri döndüler. Ben yerimden ayrılmadım. Derken Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın atlılarını, ağaçların arasına girerken gördüm. En önde el-Ahram el-Esedi, arkasında Ebu Katade el-Ensarı, onun arkasında el-Mikdad İbnu’l-Esved radıyallahu anhüm vardı.Ahram’ın atının gemini tuttum. (Bu sırada) küffâr dönüp gitti. Ahram’a:Ey Ahram! Bunlardan sakın. Resulullah ve ashabı gelinceye kadar yolunu kesmesinler! dedim. Bana:Es Seleme! Eğer Allah’a ve ahiret gününe inanıryor, cennetin de cehennemin de hak olduğunu biliyorsan, benimle şehadet arasına engel olma! dedi. Ben de onu bıraktım. Abdurrahman’la karşılaştılar. Abdurrahman’ın atını hemen öldürdü, Abdurrahman da onu yaralayarak öldürdü ve onun atına atladı. Derken Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın süvarisi Ebu Katade radıyallahu anh Abdurrahman’a yetişti, yaralayıp öldürdü. Muhammed’in yüzünü şerefli kılan Zat’a yemin olsun, ben onları yaya koşarak takip ettim. Öyle ki, arkamda Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın ashabı ve tozları sebebiyle bir şey görmüyordum. Gün batımı öncesine kadar böyle devam ettik. Bu sırada bir dağ yoluna saptılar, orada Zû-Karad denen bir su vardı. Sudan iç mek için sapılmıştı, çünkü susamışlardı. Peşlerinden koşarak gelen bana baktılar. Ben onları bundan uzaklaştırdım, bir damla bile tadamadılar. Oradan çıkıp zorlak veren bir dağ yoluna saptılar. Ben koşup onlardan bir adama yetiştim, omuz kemiğine bir ok sapladım.Al bunu! Ben İbnu’l-Ekva’ım. Bugün alçakların vay haline! dedim.Anasız kalasıca! Bu, sabahki Ekva’mı? dedi.Evet ey kendinin düşmanı! Sabahki Ekva’ım! dedim. Dağ yoluna iki at bıraktılar. Onları Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a getirdim. Amcam Amir İbnu’l-Ekva’da birinde sulandırılmış süt diğerinde su bulunan iki kapla bana yetişti. Hem içtim, hem abdest aldım.Sonra Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a geldim. Az önce kafirleri başından kovaladığım suyun başında idi. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ı, bütün develeri ve müşriklerden kurtardığım bütün eşyaları, bürdeleri, mızrakları almış buldum. Bilal radıyallahu anh da kurtardığım o develerden birini kesmiş, Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a ciğerini ve hörgücünü kızartıyordu.Ey Allah’ın Resûlü! Beni bırak, ashabtan yüz kişi seçip müşrikleri takip edeyim, geriye bıraktıkları bütün habercilerini geberteyim! dedim. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm yan dişleri gündüz ışığında görününceye kadar güldü.Ey Seleme! buyurdu. Kendini bunu yapabilecek güçte görüyor musun?Evet dedim, seni şerefli kılan Zât’a yemin olsun! Evet!Şimdi onlara Gatafan yurdunda ziyafet verilmektedir dedi. Derken Gatafanlı bir adam geldi ve: “Onlara falan kişi bir deve kesmişti, derisini soyar soymaz bir toz gördüler ve:Düşman size de gelmiş deyip kaçıp gittiler” dedi.(Geceyi orada geçirdik). Sabah olunca Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm:Bugün en hayırlı süvarimiz Ebu Katade, en hayırlı piyademiz de Seleme idi buyurdu. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm bana iki hisse verdi: Biri süvari hissesi, biri de piyade hissesi idi. Bana bu iki hisseyi de vermişti.Sonra Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm devesi Adbâ’nın terkisine beni alarak Medine’ye müteveccihen hareket etti. Biz yolda giderken, yaya yürüyüşünde hiç kimsenin kendisini geçemediği Ensar’dan bir adam:Medine’ye kadar yarış yapacak var mı; koşucu yok mu? demeye başladı. Bu sözünü habire tekrar ediyordu. Sesini işitince:
Sen hiç bir iyiye ikram etmez, hiç bir şerefliyi saymaz mısın?” dedim.Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm hariç, hayır! dedi. Ben Aleyhissalatu vesselam’a yönelip:Ey Allah’ın Resulü! Annem babam sana kurban olsun, bana müsaade buyurun, şu adamla yarışayım! dedim.Sen bilirsin! buyurdular. Adama:Geliyorum hazır ol! dedim. ayaklarımı ayarlayıp sıçradım, koştum. Nefesimi canlı tutmak için bir veya iki tepede kendimi tuttum. Sonra yetişmek ve omuzları arasına dokunmak için (tabanları) kaldırdım. (Ve dokundum).Geçildin, vallahi seni geçtim! dedim.Biliyorum! dedi. Medine’ye varıncaya kadar onu geçtim. Vallahi Medine’de üç gece kalıp, Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm ile birlikte helen Hayber’e gittik. Yolda amcam Amir İbnu’l-Ekva, halka şu beyitleri terennüm etti:Vallahi Allah olmasaydı hidayeti bulamazdık.
Ne sadaka verir ne de namaz kılardık.
Biz senin fazlından müstağni değiliz,
Düşmanla karşılaşınca ayağımıza sebat ver,
Üzerimize sekine (kuvve-i manevi) indir.Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm ” Bu da kim?” dedi. Amcam:Ekva cevabını verdi. Aleyhissalatu vesselam:Mağfiret göresin Ey Amir! diye dua buyurdu. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm bir kimseye mağfiret dileğinde bulundu mu mutlaka şehid olurdu. Bunun üzerine Ömer İbnu’l-Hattab radıyallahu anh kendi devesinin üstünde seslendi:Ey Allah’ın Resûlü! Keşke bizi Amir’le faydalandırsan! Hayber’e vardığımız zaman, kralları Merhab kılıncı elinde (karşımıza) çıktı. Şöyle söylüyordu.Hayber bilir ki ben Merhab’ım,
Silahı tamam tecrübeli bir kahraman.
Savaş olunca alevlenen bir yiğit!Amcam Amir radıyallahu anh da ilerleyip şunları söyledi:Hayber benim de Amir olduğumu bilir,
Silahı tam yiğit kahraman.Hemen iki darbe birbirine girdi. Merhab’ın kılıncı amcam Amir’in kalkanının içine rastladı. Amir onu alttan vurmaya yeltendi. Ama kılıcı kendine döndü ve ana damarını kesti. Ölümü de bundan oldu.(Bir ara) dışarı çıktım. Bir de ne göreyim! Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın ashabından birkaç kişi:Amir’in ameli batıl oldu, o kendi kendini öldürdü demezler mi! Hemen ağlayarak Aleyhissalatu vesselam’ın yanına geldim.Ey Allah’ın resulü! Amir’in ameli batıl mı oldu? dedim.Bunu kim söyledi? buyurdular.Ashabınızdan bazıları! dedim.Bunu kim söylemişse yanılmış. Bilakis onun ecri iki kattır! buyurdular. Sonra benni Ali İbnu Ebi Talib radıyallahu anh’a gönderdiler. O gözünden hasta idi. Bu arada Aleyhissalatu vesselam:sancağı yarın öyle bir zata vereceğim ki Allah ve Resulü’nü sever; Allah ve Resulü’de onu sever dedi. Ali’ye geldim, gerçekten gözünden rahatsızdı. Onu yederek getirdim. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm gözlerine tükürdü. Anında iyileşti. Sancağı ona verdi.Sonra Merhab çıktı. Şöyle demeye başladı:Hayber bilir ki ben Merhab’ım,
Silahı tamam tecrübeli bir kahraman.
Savaş olunca alevlenen bir yiğit!Ali radıyallahu anh da şöyle dedi:Ben, annemin arslan dediği kimseyim,
Ormanların çirkin manzaralı arslanı gibi,
Düşmanlara kilo ile ton tartarım.Sonra Menhab’ın başına bir darbe indi ve onu öldürdü. Hayber onun eliyle fethedilmişti.”Müslim, Cihad 132, (1807).
AyetHadis.com 