Kütüb-i Sitte Hadis 4246

Hz. Ali radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm beni, Zübeyr’i ve Mikdâd’ı gönderdi ve dedi ki:Gidin Ravzatu Hâh nam mevkiye varın. Orada bir kadın bulacaksınız. Onda bir mektup var, mektubu ondan alın gelin.Gittik. Atımız bizi çabuk götürdü. Ravza’ya geldik. Kadınla karşılaşınca:Mektubu çıkar! dedik. Kadın: “Bende mektup yok!” dedi.Ya mektubu çıkarırsın yahut senin elbiselerini soyarız! diye ciddi konuştuk. Saç örgülerinin arasından mektubu çıkardı. Onu Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a getirdik. İçerisinde şu vardı:Hatıb İbnu Ebi Belte’a tarafından, Mekke’de olan bazı müşriklere yazılmıştı. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın (sefer hazırlığı ile ilgili) faaliyetlerini haber veriyordu. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm (Hâtıb’ı çağırtarak):

Ey Hâtıb, bu da ne?” diye sordu. Hâtıb:Ey Allah’ın resulü, bana kızmada acele etme. Ben Kureyş’e dışardan katılan bir adamım. Ben onlardan değilim (aramızda kan bağı yok). Senin bereberindeki muhâcirlerin (Mekke’de) akrabaları var. Mekke’deki mallarını ve ailelerini himaye ederler. Bu şekilde nesebten gelen hâmilerim olmadığı için oradaki yakınlarımı himaye edecek bir el edineyim istedim. Bunu katiyyen küfrüm veya dinimden irtidadım veya İslâm’dan sonra küfre rızamdan dolayı yapmadım dedi.Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm: “Bu size doğruyu söyledi!” dedi.Hz. Ömer atılarak: “Ey Allah’ın Resulü! Bırak beni, şu münafığın kellesini uçurayım!” dedi. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm da:Ama o Bedr’e katıldı. Ne biliyorsun, belki de Allah Teâla Hazretleri Bedir ehlinin hâline muttali oldu da: Dilediğinizi yapın, sizleri mağfiret etmişim” buyurdu. Bunun üzerine Allah Teâla Hazretleri şu vahyi indirdi: “Ey iman edenler! Benim düşmanımı da kendi düşmanlarınızı da dostlar edinmeyin. (Kendileriyle aranızdaki) sevgi yüzünden onlara (peygamberin maksadını) ulaştırırsınız (değil mi?) Halbuki onlar Hak’tan size gelene küfretmişlerdir” (Mümtehine 1).Buhari, Meğazi 9, Cihad 141, 195, Tefsir, Mümtehine 1, İsti’zan 23, İstitabe 9; Müslim, Fedailu’s-Sahabe 161; Ebu Davud, Cihad 108, (2650, 2651); Tirmizi, Tefsir, Mümtahine, (3302).