Mervân el-Asgar anlatıyor: “İbnu Ömer radıyallahu anhümâ’yı devesini kıble istikametine ıhtırmış, sonra onun duldasına çömelip deveye doğru yönelerek akıtıyorken gördüm. Kendisine:Ey Ebu Abdirrahmân, bu tarz akıtmaktan nehyedilmedik mi? dedim.Evet, ama bundan, açık arazide nehyedildik. Seninle kıble arasında sana perde olan bir şey varsa bu durumda akıtmanda bir beis yok! dedi.”Ebu Dâvud, Tahâret 4, (11).