Abdullah İbnu Amr el-Huzâî, babası radıyallahu anh’tan naklediyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm, Fetih’ten sonra beni çağırdı ve benimle, Mekke’ye Ebu Süfyân’a, Kureyşliler arasında dağıtması için, biraz mal göndermek istedi. Bana: “Kendine bir arkadaş ara!” buyurdu. Derken bana Amr İbnu Ümeyye ed-Damri geldi ve: “Duydum ki, sen Mekke’ye gidecekmişsin ve yanına bir arkadaş arıyormuşsun!” dedi.Evet! dedim.Ben sana arkadaşım! dedi. Ben hemen Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a gelip:Kendime bir arkadaş buldum! dedim.Kim? buyurdular.Amr İbnu Ümeyye’dir! dedim.O, kavminin yöresine gelince ona karşı muteyakkız ol! Çünkü evvel adam şöyle demiş: Bekri arkadaşına güvenme!” buyurdular! Derken yola çıktık, Ebva’ya kadar geldik. Amr: “Benim, kavmimle bir işim var. Beni burada biraz beklemeni arzu ediyorum!” dedi. Ben de: “İşin rast gelsin!” dedim. Ayrılınca, Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’ın sözünü hatırlayıp devemi hızlandırdım, (Ebva’dan) çıkıp deveyi hızlı yürümeye zorladım. Ezâfir’e gelince, Amr’ın bir grup adamla karşımdan geldiğini gördüm. Devemi daha da hızlandırdım ve onu geçtim. Kendine hedef olmaktan kurtulduğumu anlamıştı, yanındakiler geri döndü. Amr (tek başına) bana yetişti ve:Kavmimle bir işim vardı! (İşimi görüp bitirdim) dedi. Ben de:Pekala! dedim. Yolumuza devam edip Mekke’ye geldik. Ben emanet malı Ebu Süfyân radıyallahu anh’a teslim ettim.”Ebu Dâvud, Edeb 34, (4861). (Hadisin senedi zayıftır).
AyetHadis.com 