Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Ubeydullah İbnu Ziyad’a Hz. Hüseyin radıyallahu anh’ın başı getirildi. Elindeki çubuğun ucuyla burnuna dürtüyor ve:Bu kadar güzelini de hiç görmedim! diyordu. Ben de:O, (Âl-i Beyt arasında) Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a en çok benzeyeni idi dedim.”Buhari, Fezailu’l-Ashab 22; Tirmizi, Menakıb, (3780).
Urve İbnu’z-Zübeyr (radıyallahu anh) anlatıyor: “Hz. Aişe (radıyallahu anhâ)’ye şu (mealdeki) ayet hakkında sordum: “Şüphesiz ki Safâ ile Merve Allah’ın şeâirlerindendir. Kim Kâbe’yi hacceder veya umre yaparsa, bu ikisini de tavaf etmesinde bir beis yoktur.” (Bakara, 158). Dedim ki: “Kasem olsun (ayetten) Safâ ve Merve’yi tavaf etmeyenlere de bir günâh yoktur (manası çıkmaktadır).” Bana dedi ki: Ey kızkardeşimoğlu söylediğin ne kadar çirkin! Âyetin, senin te’vil ettiğin mânâda olması için, “onları tavaf etmeyene herhangi bir günah terettüp etmez” şeklinde olmalıydı. Halbuki âyet Ensar hakkında inmiştir. Bunlar Müslüman olmazdan önce, Müşellel’deki azgın Menât’a tapınıyorlar, ona telbiye getiriyorlardı. Menât’a telbiye getirenler, Safâ ile Merve arasında tavaf etmekten çekiniyorlardı. Bunun üzerine Cenab-ı Hakk: “Safâ ve Merve Allah’ın şeâirindendir…” âyetini indirdi.Aişe (radıyallahu anhâ) şunu da söyledi: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Safa ile Merve arasında tavafta bulunmayı sünnet kıldı. Bunu terketmek kimseye câiz olmaz.”Zühri der ki: Ebu Bekr İbnu Abdi’r-Rahmân’a bu hadisi haber verdim. Bana şunu söyledi: “Ben bu bilgiyi (hadisi) duymamıştım. Ben âlimlerden bazılarını dinledim şöyle diyorlardı: “Hz. Aişe’nin Menat için telbiye getirenlerden haber verdikleri dışında kalan halkın tamamı Safa ve Merve’yi tavaf ediyorlardı. Ne zaman ki Cenab-ı Hakk Kur’ân-ı Kerim’de tavafından bahsedip Safa ve Merve’den söz etmeyince: “Ey Allah’ın Resûlü! Biz Safa ve Merve’yi tavaf ediyorduk. Halbuki Cenâb-ı Hakk Kâbe’nin tavafını emrediyor, Safa ve Merve’den bahsetmiyor, Safa ve Merve’yi tavaf etmemizde bize bir mahzur var mı?” dediler. Bunun üzerine Cenâb-ı Hakk: “Safâ ve Merve Allah’ın şeâirindendir. Öyle ise kim Beytullah’a hac yapar veya umre ziyâretinde bulunursa Safâ ve Merve’yi de tavaf etmesinde bir günah yoktur” âyetini indirdi.Ebu Bekr İbnu Abdirrahmân der ki: “Ben bu âyetin, (yukarda zikredilen) her iki grub hakkında da inmiş olduğunu görüyorum. Yani, hem câhiliye devrinde Safa ve Merve’yi tavaftan çekinenler hakkında inmiştir, hem de öncekileri tavaf ettikleri halde, İslâm’dan sonra -Allah’ın Kâbe’yi tavaf etmeyi emretmiş olmasına rağmen Safa ve Merve’yi zikretmemiş olması sebebiyle- bunları tavaftan çekinenler hakkında inmiştir. Safa ve Merve’nin de (Kur’ân’da) zikri Kâbe’yi tavaf emrinden sonra gelmiştir.Buhârî, Hacc 79, Umre 10, Tefsir, Bakara 21; Müslim, Hac 260-263 (1277); Ebu Davud, Menâsik 56, (3901); Tirmizi, Tefsir, Bakara (2969); Nesâî, Menâsik 168, (5, 238-239); Muvatta, Hacc 129, (1, 373).
Câbir İbnu Abdillah radıyallahu anh anlatıyor: “Abdullah İbnu Amr İbni Harâm, Uhud günü, öldürüldüğü zaman Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm bana rastladı ve: “Ey Câbir! Allah baban için ne söyledi, sana haber vermiyeyim mi?” buyurdular.” Yahyâ’nın rivayetinde ise Resûlullah: “Ey Cabir, seni niye böyle kalben kırık (ve üzüntülü) görüyorum” buyurmuş, Câbir de: “Ey Allah’ın Resûlü! Babam şehit düştü, geriye bir yığın horanta ve borç bıraktı” demiştir. Aleyhissalâtu vesselâm da:Sana, Allah’ın babanı karşıladığı şeklin müjdesini vereyim mi? diyesordu. Câbir: “Evet! Ey Allah’ın Resûlü!”dedi. Bunun üzerine Aleyhissalatu vesselâm açıkladı: “Allah her kimle konuştu ise mutlaka hicab gerisinden konuştuğu halde babana vicâhen konuştu ve: “Ey kulum! Benden ne dilersen dile, dilediğini sana vereyim!” dedi. O da:Ey Rabbim! Beni hir kere daha ihya et, senin yolunda ikinci kere öleyim! dedi. Rab Teâla Hazretleri de: “Benden daha önce şu hüküm sâdır oldu: “Ölenler artık dünyaya bir daha dönmeyecekler” buyurdular. Baban da:Ey Rabbim, öyleyse (benim durumumu) arkamda kalanlara ulaştır!dedi. Bu talep üzerine şu ayet nazil oldu: “Allah yolunda şehid edilenleri ölü sanma. Onlar Rablerinin katında hayat sahibidirler ve O’nun nimetleriyle rızıklanırlar” (Âl-i İmran 169).
Hz. Aişe radıyallahu anha anlatıyor: “Amra Bintu’l-Cevn, zifaf için yanına geldiği vakit Resulullah aleyhissalatu vesselam’dan istiazede bulunmuştu. Aleyhissalatu vesselam da: “(Ey kadın!) Sen gerekten sığınılacak birisine (Allah’a) sığındın!” buyurup kadını hemen boşadı. Üsame veya Enes’e emredip ona razıkiyye (denilen beyaz keten kumaştan mamul) üç kat elbise verdi.”
Ebu Sa’id ve Ebu Hureyre radıyallahu anhüma anlatıyorlar:Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: Kıyamet günü kul (hesap vermek üzere huzur-u ilahiye) getirilir. Allah Teâla Hazretleri:Ben sana kulak, göz, mal ve evlat vermedim mi? Sana hayvanları ve ekimi musahhar kılmadım mı? Seni bunlara baş olmak, onlardan istifade etmek üzere serbest bırakmadım mı? Acaba, benimle bugünkü şu karşılaşmanı hiç düşündün mü? diye soracak. Kul da: “Hayır” diyecek. Allah Teâla Hazretleri: “Öyleyse bugün ben de seni unutacağım, tıpkı senin (dünyada) beni unuttuğun gibi!” buyuracak.”Tirmizi, Kıyamet 7, (2430).
Abbâd İbnu Temîm anlatıyor: “Ebü Beşîr el-Ensârî (radıyallâhu anh) kendisine bildirmiştir ki, Ebü Beşir bir seferde Resüllullah (aleyhissalatu vesselâm) ile beraberdi. Efendimiz, o sırada tellâlına emrederek şu hususu ilan ettirdi: “Hiçbir devenin boynunda kirişten mamul bir gerdanlık veya (herhangi) bir gerdanlık kalmasın, mutlaka kesilsin!”Mâlik: “Zannederim bu yasak, nazar değmesine (karşı develerin boynuna asılan şeyler) için verilmiş olmalı demiştir.”Buhârî, Cihâd 139; Müslim, Libâs 105, (2115); Muvatta, Sıfatu’n-Nebî 39, (2, 937); Ebü Dâvud, Cihâd 49, (5552).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *NAKIŞLAR, SÜRETLER VE ÖRTÜLER HAKKINDA RESSAMLARIN ZEMMİ, RESİM VE ÖRTÜLERİN KERAHETİ
İmam Mâlik’e ulaştığına göre, “İbnu Abbas ve İbnu Ömer radıyallahu anhüm’e, nikahı altında hür bir kadın olduğu halde bunun üzerine bircariye nikâhlamak isteyen bir adam hakkında soruldu. Bunlar, adamın ikisini cemetmesini mekruh addettiler.”Muvatta, Nikâh 31, (2, 536).NİKÂHl FESHEDEN ŞEYLER, FESHETMEYEN ŞEYLER
Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “İki kadın vardı. Bunların beraberlerinde iki de çocukları vardı. Bir kurt gelerek bu çocuklardan birini kapıp kaçırdı. Kadın, arkadaşına:Kurt senin çocuğunu kaçırdı! dedi. Diğeri ise:Hayır, senin çocuğunu alıp gitti! dedi.Bunlar (ihtilafa düştüler) Hz. Davud aleyhisselam’a dava açtılar. Hz. Davud, büyük kadın lehine hükmetti. Küçük, hükme razı olmayınca, davayı Hz. Süleyman’a götürdüler. Hz. Süleyman aleyhisselam:Bir bıçak getirin, çocuğu ikiye böleyim, size birer parça vereyim! diye hükmetti. Küçük kadın:Böyle yapma! Allah’ın rahmetine mazhar ol! Çocuk onundur! dedi. Hz. Süleyman bu cevap üzerine çocuğun küçük kadına ait olduğuna hükmetti.”Buhari, Feraiz 30, Enbiya 40 (muallak olarak): Müslim, Akdiye 20, (1720); Nesai, Kudat 14, (8, 235).Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:Hz. Süleyman Beytu’l-makdis’i bina ettiği zaman, Allah’tan kendisine üç imtiyaz vermesini istedi:
– İlahi hükme müsadif olacak (uygun düşecek) hüküm (verme kapasitesi) taleb etti; bu ona verildi.
– Kendisinden sonra kimseye verilmeyecek bir saltanat taleb etti; bu da ona verildi.
– Mescidin inşaatını bitirdikten sonra, bu mescide sırf namaz kılmak için gelenlerin, oradan çıkarken, annelerinden doğdukları gündeki gibi bütün günahları affedilmiş olarak çıkmalarını yalvardı; bu duası da kabul edildi.Nesai, Mesacid 6, (2, 34); İbnu Mace, İkâmetu’s-Salat 196, (1408).EYYUB ALEYHİSSELÂM
İmrân İbnu Huzeyfe (rahimehullah) anlatıyor: “Meymüne (radıyallâhu anha) fazlaca borca giriyordu. Ailesi bu meselede müdâhale edip ayıpladılar. Şu cevabı verdi: “Borcu bırakmayacağım. Ben dostum ve can yoldaşım aleyhissalâtu vesselâm’ı şöyle söylerken dinledim: “Bir borçla borçlanan bir kimsenin ödeme niyetinde olduğunu Allah bilince, onun borcunu Allah mutlaka dünyada iken öder.”Nesâi, Büyü 99, (7, 315); İbnu Mâce, Sadakât 10, (2408).
Ali İbnu Ebî Tâlib (radıyallahu anh)’in anlattığına göre, “Devesini yirmi küçük dev mukabilinde veresiye olarak satmıştır”Muvatta, Büyû 59, (2, 652).
AyetHadis.com 