Havle bintu Hakîm (radıyallahu anhâ) anlatıyor: Bir gün, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) kızı Fatıma (radıyallahu anhâ)’nın iki oğlundan birini kucaklamış olduğu halde evden çıktı ve şöyle diyordu: “Siz var ya, sizin yüzünüzden (ebeveyniniz) cimriliğe, korkaklığa ve cehâlete düşüyorlar. Ve siz Allah’ın reyhanındansınız.”Tirmizî, Birr, 11 (1911); İbnu Mâce, Edeb 3, (3666).
İbnu Ömer (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “İkindiden önce dört rek’at naf’ile kılan kimseye Allah rahmetini bol kılsın.”Ebu Dâvud, Salât 297, (1271); Tirmizî, Salât 318, (430).
Enes İbnu Mâlik radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Allah yolunda bir gece nöbetcilik, bir adamın ailesi içinde bin yılda kılacağı namaz ve tutacağı oruçtan daha hayırlıdır, (bu zikredilen) yıl üçyüzaltmış gündür ve bir gün bin yıl gibidir.”CİHADA ÇIKMAK
Hz. Ali’nin evladlarından Muhammed’in oğlu İbrahim anlatıyor: “Hz. Ali radıyallahu anh Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ı vasfettiği zaman şöyle derdi: “Resûlu-i Ekrem aleyhissalâtu vesselâm efendimiz çok uzun boylu olmadığı gibi, (azaları) birbirine girmiş kısa boylu da değildi, orta boylu bir insandı.Saçları kıvırcık değildi, düz de değildi, dalgalıydı. Şişman değildi, yuvarlak yüzlü de değildi, yanakları uzuncaydı.Rengi kırmızıya çalan, beyazdı. Gözleri siyah ve kirpikleri uzundu, göğsünde göbeğine kadar inen kıldan bir hat vardı. El ve ayaklarının parmakları kalıncaydı. Eklem yerleri ve iki küreğinin birleşme yeri olan omurga iri idi.Bir tarafa dönünce (sadece başını çevirmez) bütün vücudunu çevirirdi. Yürüyünce, yamaçtan iniyormuşcasına öne meylederek yürürdü.İki omuzu arasında peygamberlik mührü vardı. O, peygamberlerin mührü (sonuncusu) idi. İnsanların en iyi kalplisi, en şecaatlisi ve en doğru sözlüsü idi. O ahlâkça herkesten yüce, muâşere yönüyle de en geçimlisi idi. Onu âniden gören ondan heybet duyardı; bilerek beraber olan, kalpten severdi. Onu vasfeden şöyle derdi: “Ben ne O’ndan önce, ne de ondan sonra O’nun gibisini görmedim.”Resul-ü Ekrem çabuk konuşmazdı; her işitenin anlayacağı şekilde teker teker konuşurdu.”Tirmizi, Menakıb 19, (3642).
Ebu Sa’îd radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm yeminde mübalağa edince: “Hayır! Ebu’l-Kâsım’ın nefsini elinde tutan Zât-ı Zülcelâl’e yemin olsun ki…” derdi.”Ebu Davud, Eymân 12, (3264); İbnu Mâce, Kefârât 1, (2090).
Büreyde radıyallahu anh anlatmıştır: “Resulullah aleyhissalatu vesselam vefat edince, yıkamak istedikleri vakit dahilden bir münadi şöyle nida etti: “Resulullah aleyhissalatu vesselam’ın gömleğini üzerinden çıkarmayın.”
Ebu Said radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm ve ashab-ı kiram hazeratı radıyallahu anhüm ecmain, Medine’den Mekke’ye yaya olarak hacc yaptılar. (Bu sırada) Aleyhissalâtu vesselâm: “İzarlarınızı (=vücudun belden aşağısını örten peştemal) bellerinize bağlayın” buyurmuş, sonra da bazan hızlı bazan yavaş yürümüştü.”RESULULLAH’IN KURBANLARI
İbnu Ömer radıyallahu anhümâ anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Kim mahremi olan bir yakınına malik (olma durumunu kazanır) ise o mahremi hürdür.”MALI OLAN KÖLE AZAD EDİLMİŞSE
Hz. Aişe (radıyallâhu anhâ) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) güneş odama vurduğu sırada ikindiyi kılardı.”Ebü Dâvud’un rivayetinde şu ziyade var: “… (güneş) odamdan yükselmezden önce…”Buhari, Mevâkît 13, Humus 4; Müslim, Mesâcid 169, (611); Ebü Dâvud, Salât 5, (407); Tirmizî, Salât 120, (159); Nesâî, Mevâkît 8, (1, 252).
Huzeyfe (radıyallahu anh) şöyle demiştir: “Ey Kurrâ cemâati, doğru yolda gidin. Siz çok öne geçmiş kimselersiniz. Eğer (doğru yoldan ayrılarak, ifrat ve tefritle), sağa sola meyledecek olursanız (kötülükte çok öne geçmiş bulunarak) büyük bir dalâlete düşmüş olacaksınız.”Buharî, İ’tisam 2.KUR’ÂN’I HİZB VE EVRAD KILMA
AyetHadis.com 