Hz. Âişe (radıyallâhu anhâ) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalatu vesselâm), bizim (kadınların) çamaşırları içerisinde namaz kılmazdı.”Ebu Dâvud, Tahâret 134, (368); Tirmizî, Salat 420, (600); Nesâî, Zänet 116, (8, 217).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *
Üsame İbnu zeyd radıyallahu anhüma anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm, Medine’nin Ütüm denen (eski ve yüksek) binalarından birine yaklaşmıştı:Benim gördüklerimi sizler de görüyor musunuz? buyurdular. Yanındakiler: “Hayır” deyince, açıkladı:Ben, şu evlerinizin arasında birkısım fitnelerin yerlerini görüyorum, tıpkı yağmur yerleri gibi.Buhari, Fezailu’l-Medine 8, Mezalim 25, Menakıb 25, Fiten 4; Müslim, Fiten 9, (2885).
Ebu Saîd (radıyallahu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ı dinledim, “Baldırların açılacağı, kendilerinin secdeye dâvet edileceği gün…” (Kalem 42) meâlindeki âyetle ilgili olarakşöyle diyordu: “Rabbimiz baldırını açar, her mü’min erkek ve her mü’mine kadın O’na secde eder. Dünyada iken kendisine riya ve gösteriş olarak secde edenler geri kalırlar. Onlar da secde etmeye kalkarlar, ancak sırtları bükülmeyen yekpâre bir tabakaya dönüşür (ve secde edemezler).”Buharî, Tefsir, Nun ve’l-Kalem 2, Tefsir, Nisa 8, Tevhid 24; Müslim, İmân 302, (183).NUH SURESİ
ümmü Seleme radıyallahu anha anlatıyor: “Resulullah aleyhissalatu vesselam sabah namazında kunut yapmaktan nehyolundu.”NAMAZDA YILAN, AKREB ÖLDÜRÜLEBİLİR
Hz. İbnu Abbas radıyallahu anhüma anlatıyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:Dul nefsine velisinden ehaktır. Bakireden nefsi hususunda izin alınır, onun izni sükütudur.Müslim, Nikâh 66, (1421); Muvatta, Nikâh 4, (2, 524); Tirmizi, Nikâh 12, (1108); Ebu Dâvud, Nikâh 26, (2098); Nesâi, Nikah 31, 32, (6, 84).
İbnu Mes’ud (radıyallahu anh) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) Yahudilerden bir gruba uğradı. Onlardan bazısı: “Muhammed’e ruh hakkında sorun” dedi; bazısı da: “Sakın sormayın, hoşunuza gitmeyecek şeyler işitirsiniz” diye aralarında konuştular. Sonunda kalkıp: “Ey Ebu’l-Kâsım bize ruh’tan anlat, (ruh nedir?)” dediler. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) bir müddet sessiz durdu. Ben anladım ki kendisine vahiy inmektedir. Sonra okudu: “Sana ruhtan sorarlar; de ki, ruh Allah’ın emrinden ibarettir. Size onun hakkında az bir ilim verilmiştir” (İsra, 85)Bir rivayette: “Onun hakkında az bir ilim verilmiştir” denmektedir. A’meş: “Bizim kıraatımızda böyledir” demiştir.Buhari, İlm 47, Tefsir, Benû İsrail 13, İ’tisam 3, Tevhid 28, 29; Müslim, Münafıkûn 32, (2794); Tirmizi, Tefsir (3140).
İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) ikindi namazından sonra iki rek’at nafile kılmıştır, çünkü kendisine gelen bir malın taksimini yapmış, bu meşguliyet O ‘nun öğle namazından sonra kılmakta olduğu iki rek’ati kılmasına mani olmuştu. Bunun üzerine onları ikindiden sonra kıldı. Sonra bir daha bu iki rek’ati kılmadı.”Tirmizî, Salât 135, (184).
Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm zamanında bir adam bir adamı öldürmüştü. Hadise Aleyhissalâtu vesselâm’a geldi. (Meseleyi tahkikten sonra) katili, maktulün velisine teslim etti. Katil:Ey Allah’ın Resûlü! Ben onu öldürmeyi kasdetmemiştim (kazâen öldürdüm)! dedi. Aleyhissalatu vesselam veliye:Eğen bu sözünde sâdık ise ve doğruyu söylüyorsa, bu durumda onu öldürdüğün takdirde ateşe gidersin! buyurdu. Bunun üzerine veli, adamı salıverdi. Adam bir kayışla bağlı idi, kayışını sürüyerek uzaklaştı. Bundan sonra kendisine zu’n-nis’a (kayışlı) adı takıldı.”Tirmizi, Diyat 13, (1407); Ebu Davud, Diyat 3, (4493); Nesai, Kasame 5, (8, 13).BABA VE EVLÂD ARASINDA KISAS
Ebu Dâvud ve Tirmizî’de gelen bir diğer rivayet şöyledir: “Komşu, komşusuna karşı şuf’a hakkına sâhiptir. Aynı yoldan işliyorlarsa, komşu bulunmadığı takdirde, gıyâbında satış yapmaz, bekler.”Ebu Dâvud, Büyü 75, (3518); Tirmizî, Ahkâm 33, (1369); İbnu Mâce, Şüf’a 2, (2494); Nesâî, Büyü 80, (7, 301).
Hz. Aişe (radıyallâhu anhâ) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) vefat ettiği zaman, bâbam Ebû Bekir (radıyallâhu anh), Mescid-i Nebî’den bir mil kadar uzaklıkta olan) Sunh nâm mevkide idi-ki Âliye (denen Medine’nin yüksek kısmını ki burası Hazrec’e mensüp Beni’l-Hârise’nin menzillerinin bulunduğu mevki)yi kasdetmektedir-Hz. Ömer (radıyallâhu anh) kalkıp :Vallahi Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) vefat etmedi. Allah mutlaka onu geri gönderecektir, o da (münafık) kimselerin ellerini ve ayaklarını kesecek. . . diyordu. Derken Hz. Ebû Bekir (radıyallâhu anh) geldi. Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın yüzünü açtı ve öptü.Annem bâbam sana feda olsun. Sağlığında hoştun, ölümünde de hoşsun! Nefsimi kudret elinde tutan Zat-ı Zülcelâl’e yemin olsun, Allah sana ebediyyen iki ölüm tattırmayacak! dedi. Sonra dışarı çıkıp:(Hz. Ömer’i kasdeterek): Ey (Peygamber ölmedi diye) yemin eden kişi, ağır ol!” dedi. Hz. Ebû Bekir konuşmaya başlayınca Hz. Ömer (radıyallahu anhümâ) oturdu. Hz. Ebû Bekir Allah’a hamd ü sena ettikten sonra:Haberiniz olsun! Kim Muhammed’e tapıyor idiyse bilsin ki artık Muhammed ölmüştür. Kim de Allah’a tapıyor idiyse o da bilsin ki Allah hayydır, ölümsüzdür! dedi ve şu âyeti okudu: “Ey Muhammed, şüphesiz sen de öleceksin, onlar da ölecekler” (Zümer 30). Şu âyeti de okudu:Muhammed ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler geçmişti. Ölür veya öldürülürse geriye mi döneceksiniz? Geriye dönen, Allah’a hiçbir zarar vermez. Allah, Şürkederlerin mükâfâtını verecektir (Âl-i İmrân 144).Bu açıklama üzerine halk boğuk boğuk ağlamaya” başladı. Ensar (radıyallâhu anhüm), Benî Saîde yurdunda, Sa’d İbnu Übâde’nin etrafında toplandı. (Muhâcir de oraya geldi. Ensarîler):Bizden bir emîr, sizden de bir emîr! dediler. Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer, Hz. Ebû Ubeyde (radıyallâhu anhüm) de oraya geldiler. Hz. Ömer konuşmaya başladı ise de Hz. Ebû Bekir onu susturdu.Hz. Ömer (bilahere) şöyle diyordu:Vallahi, ben konuşmayı şu sebeple arzu etmiştim: (Zihnimde) hoşuma giden sözler hazırlamış, Ebû Bekir bunlara ulaşamaz (onun hatırından bunlar geçmeyebilir) diye endişe etmiştim. Ama, yemin olsun, Ebû Bekir öyle bir konuştu ki, vallahi içimde hazırlamış olduğum güzel sözlerin hepsine isâbet etti, (benim aklıma gelmeyen daha da güzelini) beliğ şekilde ifade etti. Onun sözleri arasında şu da vardı:
(Ey Ensâr) biz (Kureyşli)ler emîrleriz, sizler de vezîrlersiniz!”Bu söz üzerine Hubâb İbnu’1-Münzir ayağa kalktı ve :Hayır vallahi bunu yapmayız. Bizden bir emîr, sizden de bir emir olacak! dedi. Hz. Ebû Bekir (radıyallâhu anh): ‘Hayır! Olmaz bu. Bizler emîrleriz, sizler de vezîrlersiniz dedi.Rezîn şunu ilâve etti: “Hz. Ebû Bekir devamla şunu söyledi: “Bu “iş” (hilâfet), şu Kureyş cemaati için meşrû tanınacaktır. Onlar, yer îtibârıyla Arapların ortasındadır, şerefçe de (eskiden beri) en gözdeleridir. Öyleyse, Ömer’e veya Ebû Ubeyde’ye biat edin!”Hz. Ömer atılarak:Bilakis, biz sana biat ediyoruz. Sen bizim efendimizsin, en hayırlımızsın, üstelik Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)’a da en sevgili olanımızsın! dedi ve Hz. Ebû Bekir (radıyallâhu anh)’in elinden tutup ona biat etti. Hz. Ömer (radıyallâhu anh)’i müteakip halk da ona biat etti.Bunun üzerine biri:Sa’d İbnu Ubâde’yi katlettiniz! diye bağırdı. Hz. Ömer (radıyallâhu anh) öfkeyle:Allah onu katletsin! dedi. Hz. Aişe (radıyallâhu anhâ) devamla der ki: “Bu her iki konuşmada geçen sözleri de Allah fâideli kıldı. Nitekim Hz. Ömer’in konuşması halkı korkuttu. Aralarında nifak vardı, onun konuşmasıyla Cenab-ı Hakk nifakı bertaraf etti. Hz. Ebû Bekir (radıyallahu anh) de halkın nazarını Allah’a çevirip, üzerinde oldukları hakkı (İslâm’ı) öğretti. Oradan şu âyeti okuyarak ayrıldılar. (Meâlen): “Muhammed ancak bir peygamberdir. Ondan önce de peygamberler geçmişti. Ölür veya öldürülürse geriye mi döneceksiniz? Geriye dönen, Allah’a hiçbir zarar vermez.. Allah şükredenlerin mükâfaatını Verecektir” (A1-i Imrân 144).Buhârî, Fedâilu’l-Ashâb 5, Cenâiz 3, Megâzi 83; Nesâî, Cenâiz 11, (4,11).(İbnu Deybe diyor ki:) “Derim ki: “Rezîn şunu ilâve etti” sözü, et-Tecrid’de ve Tecrid’in aslında mevcuttur. Bu ziyâde aynısıyla Sahîh-i Buhârî’de mevcuttur. Allahu a’lem.”Es-Sünuh (veya es-Sünh) avâli’l-Medîne’de bir yer adıdır. Orada Benî’l-Hâris İbnu’l-Hazrec’in evleri vardır.Allah sana iki ölümü tattırmasın sözü, yâni dünyada.. tattırmasın demektir. Hz. Ebû Bekir, bu sözü Hz. Ömer (radıyallâhu anhümâ)’in şu sözünü red maksadıyla söylemiştir: “Allah, peygamberini geri gönderecek, O da (münafık) kimselerin ellerini ve ayaklarını kesecek.” Sakîfe: Evin sofa (üstü kapalı önü açık) kısmı. Toroslarda evin bu kısmına yazlık tâbir edilir.Nesîc: Ağlayan kişinin hıçkırığını içine tıkarak sessiz ağlaması.* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *
AyetHadis.com 