AyetHadis.com

Itbân İbnu Mâlik (radıyallahu anh) anlatıyor: “Ey Allah ‘ın Resûlü dedim, seller benimle kabilemin mescidi arasına engel çıkarıyor. İstiyorum ki evime kadar şeref verip bir yerde namaz. kılsanız da orayı mescit yapsam!”(İnşaallah bir ara) geleyim!” buyurdular. Beraberinde Hz. Ebu Bekr olduğu halde huzuruyla evimizi şereflendirip (izin isteyerek içeri girdiği) zaman ilk iş olarak, Nerede namaz kılmamı istersin? ” diye sordu. Evin bir köşesini işaret ederek (yer gösterdim. Orada) namaza durdu. Biz de arkasından safyaptık. Bize iki rek’at (nâfile) namaz kıldırdı.”Buharî, Ezan 40, 50, 15 3, 15 4,Salât 45, 46, Teheccüt 36, Megâzî 11, Et’ ime 15, Rikâk 6, İstitâbe 9 ; Müslim, İman 54, (33); Muvatta, Kasru’s-Salât 86, (1,172); Nesâî, İmâmet 10, (2, 80).

Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) ile birlikte umre yapmak üzere Medine ‘den Mekke ‘ye doğru yola çıktık. Mekke ‘ye gelince:Ey Allah ‘ın Resûlü, annem babam sana feda olsun. Sen kısa kıldın, ben tam kıldım, sen yedin ben oruç tuttum, (ne dersiniz?) ” dedim. Şu cevabı verdi:

Ey Aişe güzel yaptın ! ” buyurdu ve bu işimde beni kınamadı ” dedi. ”Nesâî, Taksîru’s-Salât 4, (3, 122).HAVF (KORKU) NAMAZI BÂBI

Sehl İbnu ‘l-Hanzaliyye (radıyallahu anh) anlatıyor: “Sabah namazı için ikâmet okundu. Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) namaza başladı. Namazda Şîb istikametine bakıyordu. Geceden, Şîb’a koruması için bir atlı göndermişti.”(Ebu Dâvud, Salât 168, (916).

Mutarrif İbnu Abdillah (rahimehullah) anlatıyor: “Ali İbnu Ebî Tâlib (radıyallâhu anh)’in arkasında ben ve İmrân İbnu Husayn beraber namaz kıldık. Ali (radıyallâhu anh) secde edince tekbir getiriyor, başını kaldırınca tekbir getiriyor, iki(nci) rek’atten kalkınca yine tekbir getiriyordu.”Buhârî Ezan 144, 115,116; Müslim, Salât 33, (393); Ebü Dâvud, Salât 140, (835); Nesâî, Sehv 1, (3, 2).Nesâî’nin rivayetinde şöyle denmiştir: “Her eğilme ve her kalkmada tekbir getirir, rüküyu tamamlardı.”

Ma’n İbnu Abdirrahman anlatıyor: “Babam merhumu dinledim. Diyordu ki:Mesruk’a sordum: Kur’an’ı dinledikleri gece, cinleri(n geldiğini) Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’a haber verdi?” Bana şu cevabı verdi: “Baban, yani İbnu Mes’ud bana bildirdi ki: “Onların yani cinlerin geldiğini bir ağaç haber verdi.”Buhari, Menakıbu’l-Ensâr 32; Müslim, Salet 153, (450).

Yine Hz. Enes (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın (kafilenin yürüyüş temposunu ezgileriyle) canlı tutan bir kölesi vardı, adı Enceşe idi. Bu zat güzel sesli birisiydi. Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) ona:Ey Enceşe ağır ol! Şişeleri kırma -veya şişeleri sevkederken ağır ol- dedi. Şişe ile zayıf kadınları kastediyordu.Buhârî, Edeb 90, 95, 111, 116; Müslim, Fezâil 70, (2323).

Said İbnu Zeyd radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Mantar kudret helvası cinsindendir. Suyu göze şifalıdır.”Buhari, Tıbb 20, Tefsir, Bakara 3; Müslim, Eşribe 157, (2049); Tirmizi, Tıbb 22, (2068).

Hz. Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:Allahım, ben senden hulf etmeyeceğin bir ahd talep ediyorum. (Biliyorsun) ben bir beşerim. Hangi mü’mine (hatâen) eziyet verir, kırıcı söz sarfeder, lânette bulunur, değnek vurup (canını yakar)sam bu haksızlığı onun hakkında, Kıyamet günü bir rahmet, (sevabında) bir artış, sana bir yaklaşma vesilesi kıl.Buhari, Da’avat 34; Müslim, Birr 90, (2601).

Hüseyin İbnu’l-Haris el-Cedeli, Haris İbnu Hatib (radıyallahu anh)’den anlatıyor: “Haris dedi ki: “Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) hiIali görünce oruç tutmamızı emretti, eğer biz göremez de iki âdil şâhid gördükleri hususunda şehâdet ederlerse, onların şehâdetlerine uyarak tutacaktık.”Ebu Dâvud, Savm 13, (2338).

İbnu Ömer radıyallahu anhümâ anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:Kim mü’min bir kimseyi (âmden) öldürürse, katil bu sebeple kısas olunur. Kim bu kısasa mâni olursa Allah’ın lânet ve gadabı onun üzerine olsun. Allah onun ne farz ve ne nâfile hiçbir hayrını kabul etmez.Rezin tahric etmiştir. Bu manada rivayet Sünenler’in bir kısmında gelmiştir: Ebu Dâvud, Diyât 17, (4539, 4540, 4541); Nesâi, Kasâme 29, (8, 40).HATA VE ÂMDEN (BİLE BİLE) HATA