Hz. Muâz (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissâlatu vesselâm) beni Yemen’e gönderdi ve bana: “Her otuz sığırdan bir erkek veya dişi buzağı (tebi’a), her kırktan bir müsinne, her bir bülüğa eren şahıstan bir dinar veya o değerde muâfiri (adındaki bir giyecek) almamı” emretti.”Tirmizi, Zekât 5, (623); Ebü Dâvud, Zekât 4, (1576, 1577, 1578); Nesâi, Zekât 8, (5, 25, 26). Metnin lafzı Tirmizi’ye aittir.
İbnu Ömer radıyallahu anhümâ anlatıyor: “(Babam) Ömer radıyallahu anh satılmakta olan atlas bir elbise gördü. Onu Resülullah aleyhissalâtu vesselâm’a getirip:Ey Allah’ın Resülü! Bunu satın al da bayramlarda ve taşradan gelen heyetlerin karşılanması sırasında tecemmülen giyin! dedi. Resülullah aleyhissalâtu vesselâm:Bu, (ahirette) nasibi olmayanların giysisidir buyurdular. Sonra Hz. Ömer, Allah’ın dilediği kadar kaldı. Aleyhissalâtu vesselâm ona atlastan mâmul bir cübbe gönderdi. Ömer gelerek:Ey Allah’ın Resülü! Siz(ipek hakkında): Bu, (ahirette) nasîbi olmayanların giyeceğidir” demiştiniz. Sonra bana bunu gönderdiniz, (hikmeti nedir?)” dedi. Aleyhissalâtu vesselâm, buna karşılık:Bunu, sana bizzat giyesin diye göndermedim. Bilakis, satasın ve parasıyla ihtiyaçlarını göresin diye göndermiştim buyurdular.”Buhârî, Libâs 30, Cum’a 7, lydeyn 1, Büyü’ 40, Hibe 27, 29, Cihâd 177, Edeb 9, 66; Müslim, Libâs 6, (2068); Muvatta, Libâs 18, (2, 917, 918); Ebu Dâvud 10, (4040, 4041); Nesâî, Zînet 84, 86, 87, (8, 196-198).
İbnu Abbâs radıyallahu anhüma anlatıyor: “Bir adam gelerek Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’dan bir alacağını veya bir hakkını talep etti. Bunu yaparken nezâkete uymayan bazı yakışıksız söz sarfetti. Resûlullah’ın ashabı adama dersini vermek istediler. Ama Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm müsaade etmeyip: “Bırakın! Zira alacaklı kimsenin, hakkını alıncaya kadar borçlu üzerinde söz hakkı vardır” buyurdular.”
Yine Ebu Hureyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah alehissalâtu vesselâm buyurdular ki:Cenazeyi ne ses (matem), ne de ateşle takip etmeyin.Bir rivayette şu ziyade var: “Cenazenin önünde yürümeyin.”Muvatta, Cenâiz 13, (1, 226); Ebu Dâvud, Cenâiz 46, (3171).
Hz. Muaz İbnu Cebel (radıyallahu anh) anlatıyor: “Kul, kendini Allah’ın azabından kurtarmada zikrullahtan daha müessir bir ameli işlememiştir.”Muvatta, Kur’ân 24, (1, 11); Tirmizi, Daavât 6, (3374); İbnu Mâce, Edeb 53, (3790).KESİM ADABI VE YASAKLARI
Ümmü Seleme radıyallahu anhâ anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm’ın en ziyade sevdiği elbise kamîs idi.”Ebu Dâvud; Libâs 3, (4025); Tirmizî, Libâs 28, (1762, 1763).BEYAZ
İbnu Ömer (radıyallâhu anhümâ) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “Çıplaklıktan sakının! Zîra sizin yanınızda sadece helâya girdiğiniz zaman ve erkek hanımına sokulunca ayrılan melekler var. Onlardan utanın ve onlara karşı saygılı olun.”Tirmizî, Edeb 42, (2801).
Ebu Katâde (radıyallahu anh) anlatıyor: “Bir adam sordu:- Ey Allah’ın Resûlü, Allah yolunda öldürüldüğüm takdirde, bütün hatalarım örtülecek mi?Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) :Evet, sen sabreder, mükâfaat bekler, geri kaçmadan ileri atılır vaziyette olduğun halde öldürülürsen! diye cevap verdi. Ve adama sordu:Nasıl sormuştun?Adam sorusunu aynen yeniledi. Bunun üzerine aleyhissalâtu vesselâm Efendimiz sözlerini şöyle tamamladı:Evet, (kul) borcu hariç, bütün günahların affedilecek. Zira Cebrâil bu hususu bana haber verdi!Müslim, İmâret 117, (1885); Muvatta, Cihad 31, (2, 461); Nesâî, Cihâd 32, (2, 33).* * *HADİSLER (KÜTÜB-İ SİTTE)* * *
Bir rivayette Buhârî şu ziyadede bulundu: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm hastalığı sırasında: “Ben, yarın neredeyim? Ben, yarın neredeyim?” diye sorarak Hz. Aişe’nin yanında kalacağı günü öğrenmek isterdi. Zevceleri, dilediği yerde kalma izni verdiler.”Hz. Aişe der ki: “Aleyhissalâtu vesselâm, benim hücremde ve normal olarak bana uğramakta olduğu günde vefat ettiler. Ayrıca Azîz ve Celîl olan Allah onun rûh-u şerifelerini kabzettiği vakit, mübarek başları ciğerimle boğazım arasında (göğsümde) (yaslanmış vaziyette) idi. Tükrüğü de tükrüğüme karışmıştı.(Aleyhissalâtu vesselâm’ın hastalığı sırasında birara, kardeşim) Abdurrahmân İbnu Ebî Bekr radıyallahu anhümâ içeri girdi, elinde bir misvak vardı, dişlerini misvaklıyordu. Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm o misvağa baktı.Ver o misvağı bana! dedim. O da verdi. Dişlerimle kemirip yonttum ve ucunu geverek (yumuşatıp) Aleyhissalâtu vesselâm’a uzattım. Resülullah, başı göğsüme yaslı vaziyette onunla dişlerini misvakladı.”Buhârî, Megazî 83, Vudû 45, Ezân 39, 46, 47, 51, 67, 68, 70, Hibe 14, Humus 4, Enbiya 19, Tıbb 21, İ’tisâm 5; Müslim, Salât. 90, (418); Tirmizî, Cenâiz 8, (978, 979); Nesâî, Cenâiz 6, (4, 6, 7).
Yine Müslim’de kaydedilen bir rivayette, İbnu Abbâs (radıyallahu anhümâ) şunu söyler: “Sizler Kâbe’yi tavafla emrolundunuz, içine girmekle değil.” Ve der ki: “Üsâme (radıyallahu anh) bana, Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın, Beytullah’a girdiği zaman her tarafında dua ettiğini, dışarı çıkıncaya kadar namaz kılmadığını, çıkınca Beytullah’ın önünde (kapısına yakın yerde) iki rek’at kılıp: “Bu (Beyt), kıbledir” dediğnni haber verdi.”
AyetHadis.com 