AyetHadis.com

Hz. Enes (radıyallahu anh) anlatıyor: “Resulullah aleyhissalâtu vesselâm süt içti. Ne mazmaza yaptı, ne abdest aldı; namazını kıldı.”DEVE ETLERİ

Hz. Câbir İbnu Abdillah radıyallahu anhüma anlatıyor: “Bir adam: “Ey Allah’ın Resûlü! Benim mal ve çocuğum var. Babam da malımı kökünden kurutmak, tüketmek ister” dedi. Aleyhissâlatu vesselâm: “Sen de malın da babana aitsiniz” buyurdular.”RASTLANAN SÜRÜ VE BAHÇEDEN İSTİFADE

Süleyman İbnu Yesâr anlatıyor: “Hz. Ömer radıyallahu anh, İslâm döneminde neseb iddiasında bulunanları cahiliye doğumlulara ilhak ediyordu. (Bir gün) iki kişi geldi. Her ikisi de, bir kadının çocuğunun kendisine ait olduğunu iddia ediyordu. Hz. Ömer, bir kâif çağırdı. Kâif adamlara baktı. Sonra:Her ikisinin de çocukta iştirakleri var! dedi. Hz. Ömer bu söz üzerine elindeki değneği kâife indirdi ve:Nereden biliyorsun? dedi. Sonra kadını çağırıp:Bana haberini söyle! emretti. Kadın, iki adamdan birini kastederek:Şu var ya, dedi ben ailemin devesini güderken bana gelirdi ve benden ayrılmazdı. O da ben de hamilelik başladı zannettik. Sonra o benden ayrıldı. Arkadan kan aktı (âdet gördüm). Sonra da onun yerini diğeri aldı (bana temasta bulundu). Çocuğun hangisinden olduğunu bilmiyorum! dedi. Kâif bu cevabı işitince tekbir getirdi. Hz: Ömer çocuğa dönerek:Hangisini dilersen onu veli kıl! dedi.”Muvatta, Akdiye 22, (2, 740).

Nâfi, Safiyye (radıyallâhu anhâ)’nin bir azadlısından rivayet etmiştir: “Safıyye, kendine ait ne varsa hepsini vermek karşılığında kocasından ayrılmıştır da İbnu Ömer (radıyallâhu anhümâ) bunu yadırgamamıştır.”Muvatta, Talak 32, (2, 565).DUANIN FAZİLETİ VE VAKTİ

Hz. Aişe (radıyallahu anhâ) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) şu mealdeki âyeti okudu: “(Habibim) Sana Kitab’ı indiren O’dur. Ondan bir kısım âyetler muhkemdir ki bunlar Kitab’ın anası (temeli)dir. Diğer bir kısmı da müteşâbihlerdir. İşte kalblerinde eğrilik bulunanlar sırf fitne aramak (ötekini berikini saptırmak) ve (kendi arzularına göre) onun te’viline yeltenmek için onun müteşâbih olanına tâbi olurlar. Halbuki onun te’vilini Allah’dan başkası bilmez, ilimde yüksek gayeye erenler ise; “Biz ona inandık, hepsi Rabbimiz katındadır” derler. (Bunları) salim akıllılardan başkası iyice düşünmez.”Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) ayetin okunmasını tamamlayınca bana şunu söyledi: “Kur’an’ın müteşâbih ayetlerine tâbi olanları gördüğünüz vakit bilin ki onlar Allah’ın ayette haber verdiği kimselerdir, onlardan sakının.”Buhârî, Tefsir, Âl-i İmrân 1; Müslim, İlim 1, (2665); Tirmizî, Tefsir, Âl-i İmrân (2996); Ebu Davud, Sünne 2, (4598).

Ubâde tu’bnu’s-Sâmit (radıyallahu anh) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm)’a Cenab-ı Hakk’ın şu ayeti hakkında sordum: “Dünya hayatında da, ahirette de müjde onlaradır..” (Yunus, 64). Şu cevabı verdi: “Burada kastedilen müjde sâlih rüyadır. Mü’min kul onu görür veya kendisine gösterilir.”Tirmizi, Rü’ya 3, (2276).

Hz. Ebu Zerr radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullâh aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:Her nerede olursan ol Allah’tan ittikâ et ve kötülüğün arkasından iyilik yap, bu onu yok eder. İnsanlara iyi ahlakla muamele et.Tirmizi, Birr 55, (1988).

Hz. Ömer (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resûlullah (aleyhissalâtu vesselâm) buyurdular ki: “Dua sema ile arz arasında durur. Bana salat okunmadıkça, Allah’a yükselmez. (Beni hayvanına binen yolcunun maşrabası yerine tutmayın. Bana, duanızın başında, ortasında ve sonunda salât okuyun.)”Tirmizî, Salât 352, (486).Tirmizî, bunu Hz. Ömer (radıyallahu anh)’e mevkuf olarak rivayet etmiştir. Rezîn ise merfu olarak rivayet etmiştir.

Hz. Ebu Hüreyre (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) şikâl attan hoşlanmazdı. Bu, atın ön sağ ve arka sol ayağında veya ön sol, arka sağ ayağında (çaprazlama) seki bulunmasıdır. Ancak şikâl için şöyle diyen de olmuştur: “Atın üç ayağının sekili, birinin sekisiz olmasıdır veya üçünün sekisiz, birinin sekili olmasıdır, şikâl sadece arka ayakta olur. Şu da söylenmiştir: “Şikâl, beyazlı alaca ihtilafının çaprazlama olmasıdır.”Müslim, İmâret 102, (1875); Ebü Dâvud, Cihâd 46, (2547); Tirmizî, Cihâd 21, (1698); Nesâî, Hayl 4, (6, 219).

Ebu Ümame (radıyallahu anh) anlatıyor: “Birgün Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm) yanımıza geldi, elinde de bir âsa (değnek) vardı. Biz ayağa kalktık.Ebu Miczel rahimehullah anlatıyor: Hz. Muâviye radıyallahu anh, İbnu’zOtur, zira Resulullah (aleyhissalâtu vesselâm)’ın: İnsanların kendisi için ayağa kalkmalarından hoşlanan kimse ateşteki yerini hazırlasın” buyurduğunu işittim” dedi.”Ebu Dâvud, Edeb 165, (5229); Tirmizi, Edeb 13, (2756).